Opublikowane przez woti w Pamiętać Szczecin.

Historia ulicy Adama Mickiewicza

Kreckower Chaussee, Kreckowerstr, Kastanienallee (1875 rok) – ulica prowadząca od Alei Wojska Polskiego, poprzez dzielnicę Pogodno, do ulicy Żołnierskiej. Była średniowiecznym traktem wiodącym do dawnej wsi Krzekowo. Najstarsza informacja dotyczy lokalizacji szubienicy przy skrzyżowaniu drogi tanowskiej (Aleja Wojska Polskiego) i krzekowskiej (ulica Adama Mickiewicza).


Odcinek wschodni, czyli przy Gimnazjum 21, zwany był Kastanienallee, z powodu rosnących tu, po obu stronach ulicy, kasztanowców. Na tym odcinku jest ruch jednokierunkowy. W tym rejonie zachowały się budynki (nr l, 2 oraz Wojska Polskiego 96) o formach charakterystycznych dla obowiązujących do 1873 roku przepisów dotyczących rejonów twierdzy, tak by w razie najazdu na miasto zabudowania przed twierdzą spalić.
Na działce przy wlocie ul. Bolesława Śmiałego, w latach 70-tych XIX wieku założono tak zwany Tattersaal – tor wyścigów konnych i ujeżdżalnię. Prowadzono także wystawy koni.
Przy narożniku ulicy Adama Mickiewicza i Franciszka Tarczyńskiego wzniesiono w 1875 roku budynek (obecnie nr 16 – mieszkałam w nim od urodzenia do 2004 r.).
W 1905 roku rozpoczęto budowę gmachu przy Mickiewicza 18 – oddano do użytku w 1907 roku. W 1909 roku wzniesiono dalsze budynki szkolne przy ulicy Franciszka Tarczyńskiego i ulicy Adama Mickiewicza, włączając w nie stary obiekt (czyli „mój” dom). Do tego gmachu wchodziło się od ulicy Franciszka Tarczyńskiego.
Obecnie w tej części ulicy do najbardziej znanych należą obiekty Biblioteki Głównej Uniwersytetu Szczecińkiego (Adama Mickiewicza nr 16, przy narożniku z Tarczyńskiego) oraz leżąca naprzeciw, wybudowana w 1962 roku, Szkoła Podstawowa nr 70 – pięćsetna w Polsce „1000-latka” (dziś Gimnazjum nr 21).
Zabudowa części ulicy między Gimnazjum a Aleją Wojska Polskiego pochodzi z 1924 roku (architekt berliński Steinmetz).
Część zachodnia ulicy Adama Mickiewicza, czyli za skrzyżowaniem z ulicą Bohaterów Warszawy, wyznaczała granicę założonego w 1816 roku przedmieścia Nowy Turzyn. Ta rolnicza wówczas dzielnica zabudowana została jednolitymi domkami na działkach otoczonych żywopłotem.
Obszerna parcela przy narożniku obecnych ulic Adama Mickiewicza i Księdza Piotra Wawrzyniaka należała do założonego w 1868 roku przez Johana Quistorpa zakładu opiekuńczego sióstr diakonisek, „Bethanii”. W głębi tej działki był ogród i cmentarz (z kaplicą). W latach 1945-1992 część szpitalna (od strony ulicy Adama Mickiewicza) pozostawała w rękach wojsk radzieckich (szpital). Po remoncie utworzono tu wielofunkcyjny zespół użyteczności publicznej – obecnie jest tam Wyższa Szkoła Integracji Europejskiej.
Działka narożna, pomiędzy ulicami Adama Mickiewicza i Księdza Piotra Wawrzyniaka, należała przed wojną do szkoły dla dziewcząt „Ernestinenhof”. Zachowany budynek dwukondygnacyjny, z wysokim dachem ceramicznym, wzbogacony ryzalitem z trójkątnym tympanonem i ozdobiony detalem tynkowym, wzniesiono w 1913 roku. Po wojnie mieściła się tu Specjalna Szkoła Podstawowa nr 30, następnie (do roku 1974) była tu Szkoła Podstawowa nr 52 dla dzieci upośledzonych. Obecnie teren ten należy do Uniwersytetu Szczecińskiego.
Na skrzyżowaniu Alei Bohaterów Warszawy i ulicy Adama Mickiewicza mieści się stacja paliwowa PKN „Orlen” S.A.
W dalszej części ulicy Adama Mickiewicza znajdował się cmentarz dzielnicy Nowy Turzyn, założony od strony ulicy Jagiellońskiej w 1816 roku, później powiększony, a w latach 20-tych XX wieku przekształcony w park (obecny Park Noakowskiego). Na terenie parku jest założony „Ogródek Jordanowski” i przedszkole.

* * *

Tereny uruchomionej w 1898 roku kolei obwodowej zostały przyłączone do Szczecina w 1911 roku. Granica miasta przecinała odtąd ulicę Adama Mickiewicza pomiędzy ulicą Czorsztyńską i ulicą Reduty Ordona.
Już kilka lat wcześniej rozpoczęto w rejonie ulicy Ludwika Waryńskiego realizację osiedla willowego, zwanego od nazwiska zasłużonego burmistrza Szczecina „Ackermannshöhe”. Osiedle po stronie południowej ulicy, pochodzące z lat 20-tych i 30-tych XX w., nazwano „Schönau”.
Ponad torami kolejowymi zbudowano Most Akademicki. Kierując się w stronę Krzekowa, za Mostem Akademickim po lewej stronie, znajduje się Uniwersytet Szczeciński, zaś po prawej stronie Politechnika i Urząd Stanu Cywilnego.
Za skrzyżowaniem z ulicami Józefa Poniatowskiego i Romualda Traugutta znajduje się, po lewej stronie, Urząd Pocztowy – Szczecin 6. Dalej, przy skrzyżowaniu z ulicą Kazimierza Brodzińskiego, po prawej stronie, znajdowała się Komenda Rejonowa Policji Szczecin – Pogodno (Adama Mickiewicza nr 115) – dziś budynek niszczeje.

* * *

Zabudowa ulicy nie poniosła żadnych poważnych szkód w czasie ostatniej wojny. Zniszczony został jedynie wiadukt (Most Akademicki) nad torem kolejowym, który został odbudowany w 1947 roku. Ulica ma 3 kilometry długości.

Krótkie wspomnienie o patronie ulicy

Urodził się 24 XII 1798 roku w Zaosiu pod Nowogródkiem lub w samym Nowogródku. Zmarł 26 listopada 1855 roku w Stambule. Był to polski poeta, wykładowca uniwersytecki (w Paryżu) i publicysta. Uważany za największego poetę polskiego (jeden z tak zwanych „wieszczów”).
W 1815 roku, po ukończeniu nowogródzkiej szkoły powiatowej, studiował na Wydziale Literatury Uniwersytetu Wileńskiego. W latach 1819-1823 był nauczycielem w szkole powiatowej w Kownie. Współzałożyciel Towarzystwa Filomatów 1817 roku. Za działalność w tajnych, patriotycznych związkach młodzieżowych został aresztowany i uwięziony wraz z przyjaciółmi (w wyniku śledztwa przeciwko tajnym stowarzyszeniom młodzieży). Przebywał w więzieniu od 4 listopada 1823 roku do 3 maja 1824 roku, w byłym klasztorze Bazylianów w Wilnie, następnie zesłany do centralnych guberni Rosji.
Na początku listopada 1824 roku opuścił Wilno i skazany został na podjęcie pracy nauczyciela w centralnych guberniach Rosji (jednak nigdy tej pracy nie pozwolono mu podjąć). Przez kilka miesięcy przebywał w Petersburgu, gdzie zaprzyjaźnił się m.in. z przyszłymi dekabrystami – K.F. Rylejewem i A.A. Bestużewem. Następnie został przeniesiony do Odessy – przebywał tam od marca do listopada 1825 roku, odbywając wycieczkę na Krym, w wyniku czego powstały Sonety Odeskie i Sonety Krymskie.
W latach 1825-1828 przebywał w Moskwie, zatrudniony w kancelarii generał-gubernatora. W 1828 roku przeniósł się do Petersburga, gdzie wydał Konrada Wallenroda, a w 1829 roku Poezje (tom 1-2). Zostały one poprzedzone polemiczną rozprawą „O krytykach i recenzentach warszawskich”.

* * *

27 maja 1829 roku Mickiewicz wyjechał z Rosji. Jeszcze w tym roku udał się w podróż po Europie (Berlin, Drezno, Praga, Weimar, Bonn, Wenecja, Florencja), która zaprowadziła go do Rzymu (przybył tam w listopadzie 1829 roku). W lipcu 1830 roku pojechał do Genewy, gdzie poznał Krasińskiego) i zwiedzał Szwajcarię. W połowie grudnia 1830 roku, w Rzymie, dotarła do poety wieść o wybuchu powstania. Na wieść o wybuchu Powstania Listopadowego usiłował przedostać się do Królestwa Kongresowego. Dopiero w sierpniu 1831 roku (jadąc przez Paryż, Lipsk i Drezno) dotarł Mickiewicz do Wielkopolski, i tu zatrzymał się. Okres od marca do czerwca 1832 roku spędził wraz z falą emigrantów w Dreźnie.
Przy końcu lipca 1832 roku przybył do Paryża, który odtąd – z mniejszymi czy większymi przerwami – był jego drugą, nielubianą, ojczyzną. Brał udział w licznych inicjatywach naukowo – kulturalnych i patriotycznych oraz w życiu polskiej emigracji, lecz z żadną polityczną opcją nie związał się. Później, zniechęcony sporami i kłótniami w polskim środowisku, odsunął się od działalności publicznej. Zrażony sporami i waśniami, myślał o życiu zakonnym – w 1834 roku założył z przyjaciółmi Towarzystwo Braci Zjednoczonych, zalążek późniejszego Zakonu Zmartwychwstańców.
W lipcu 1834 roku ożenił się z Celiną Szymanowską, z którą miał sześcioro dzieci.
Od jesieni 1839 roku do wiosny 1840 roku wykładał literaturę łacińską w Akademii w Lozannie. Od grudnia 1840 roku objął (i prowadził do maja 1844) nowo utworzoną katedrę literatur słowiańskich – prowadził kurs literatury słowiańskiej w College de France w Paryżu.

* * *

W lipcu 1841 roku poznał Towiańskiego i z niebywałą żarliwością stał się rzecznikiem „Sprawy” i naczelnikiem paryskiego Koła Towiańczyków. W 1844 roku został zawieszony w funkcjach profesora z powodów politycznych (za demokratyczne poglądy i propagowanie towianizmu). W 1846 roku, po rozłamie, założył własne Koło, którego pracom przewodził w 1847 roku.
W 1848 roku udał się do Rzymu i podczas audiencji wezwał papieża Piusa IX „do poparcia walki ludów o wolność i sprawy polskiej”. Wtedy też utworzył Legion Polski (istniał do 1849 roku), który miał stanowić zalążek oddziału mającego walczyć o niepodległość. W „Składzie zasad” wyłożył ideologię tego ruchu – radykalne reformy demokratyczne w Polsce, np. nadanie chłopom ziemi i powszechność praw obywatelskich.
W marcu 1849 roku założył i redagował w Paryżu dziennik polityczny „La Tribune des Peuples” (Trybuna Ludów), wydawany od 15 marca do 13 kwietnia i od 1 września do 10 listopada tego roku). Był także redaktorem naczelnym „Dziennika”, sympatyzującego z ideałami socjalistycznymi, w którym ogłosił blisko dziewięćdziesiąt artykułów – na skutek interwencji ambasady rosyjskiej pismo zostało zawieszone. Po zamachu stanu 1851 roku został poddany nadzorowi policyjnemu i ostatecznie usunięty z Collčge de France.
W 1852 roku rozpoczął pracę w Bibliotece Arsenału. Po przystąpieniu Francji do wojny krymskiej udał się (w 1855 roku) z misją do Stambułu, do Turcji, aby wesprzeć powstanie legionu polskiego do walki z Rosją. Umarł w Stambule 26 listopada 1855 roku. Zmarł najprawdopodobniej na cholerę i został pochowany na cmentarzu polskim w Montmorency. W 1890 roku prochy poety złożono w krypcie katedry wawelskiej.

Opis ciekawszych miejsc przy ulicy Adama Mickiewicza

Szubienica koło telewizji.

„W miejscu, gdzie dziś od Alei Wojska Polskiego odbiega ulica Adama Mickiewicza, zaledwie kilkadziesiąt metrów od budynków telewizji, w średniowieczu wieszano ludzi.”
Trudno dziś jednoznacznie wskazać miejsce, na którym stała szubienica. Pewne jest natomiast i źródła historyczne jednoznacznie mówią o tym, że owa budząca dreszcze konstrukcja stała na skrzyżowaniu dwóch traktów: jeden z nich wiódł do Tanowa (to dzisiejsza Aleja Wojska Polskiego), a drugi wprost do wsi Krzekowo (dziś dzielnica Szczecina) – to współczesna nam ulica Adama Mickiewicza. Stare trakty przebiegały dokładnie tak jak dzisiejsze ulice, można więc pokusić się o stwierdzenie, że w rejonie gmachu radia i telewizji przechodzimy obok miejsca, na którym kilkaset lat temu urzędował kat.
Taką oto ponurą kartą zapisała się ulica przy której mieszkałam. Jednak jest to także ulica, na przykładzie której można pokazać, w jak wspaniały sposób rozbudował się Szczecin.

Trzy niezwykłe domy.

Na skrzyżowaniu Alei Wojska Polskiego i ulicy Adama Mickiewicza do dziś zachowały się trzy niezwykle cenne domy (nr l, 2 Mickiewicza oraz Aleja Wojska Polskiego 96), które pochodzą z XIX wieku. Są niemal cudem ocalałym przykładem wyglądu typowej, szczecińskiej zabudowy, o charakterystycznych formach, obowiązujących przed wydaniem (w 1873 roku) decyzji o zlikwidowaniu miejskich fortyfikacji.
Wedle ówczesnych przepisów, stawiane tu budynki, jako sąsiadujące z umocnieniami fortyfikacyjnymi, podlegających zakazom i ograniczeniom budowlanym: miały ustaloną maksymalną wysokość, ściśle określoną formę dachu, nie mogły być murowane, musiały mieć ryglową konstrukcję i z zasady miały odeskowane elewacje. Nie mogły być zbyt wysokie i przede wszystkim musiały być łatwe do zniszczenia – w razie najazdu na miasto zabudowania przed twierdzą musiały dać się łatwo spalić – broniący miasta garnizon nie musiał się obawiać, że będą one wykorzystywać podmiejską zabudowę jako kryjówkę lub zasłonę, a ponadto z twierdzy trzeba było mieć puste pole do obserwacji przeciwnika. Pomimo tego te „nietrwałe” domy miały dekoracyjnie opracowane gzymsy i obramienia okien…

* * *

W 1956 roku, w budynku przy ulicy Adama Mickiewicza nr 2 znajdowała się kawiarnia „Sorrento”; w latach 1966-1975 nosiła nazwę „Madras”. W 1975 roku kawiarnię zlikwidowano, lokalizując tu administrację gastronomii – wkrótce została zamknięta ze względu na stan techniczny budynku. Na remont czekał aż do 1998 roku. W międzyczasie przydzielono go Uniwersytetowi Szczecińskiemu, ale ze względu na zły stan techniczny i duże koszty remontu Uniwersytet zrezygnował.
20 października 1999 roku, podczas remontu, wybuchł pożar w tym zabytkowym budynku – wybuchła butla z gazem. Jedna osoba została ranna. Zabytek udało się uratować.

„Szczeciński Służewiec”.

W miejscu, gdzie ulica Adama Mickiewicza krzyżuje się z ulicą Bolesława Śmiałego, jeszcze w latach 70-tych XIX wieku istniał tak zwany Tattersaal, czyli tor wyścigów konnych. Jak duży on był i kto się tam ścigał – niestety nie wiemy. Wiadomo jednak, że tor był nie byle jaki, bo tuż obok istniała też ujeżdżalnia. Wszystko to zlikwidowano jeszcze w XIX wieku, kiedy miasto rozbudowywało się i pochłaniało nowe tereny pod zabudowę.

Polski Związek Wędkarski

Okręg Szczeciński PZW ma swoją siedzibę przy ulicy Mickiewicza 3. Działał faktycznie od 1945 roku – najpierw jako Towarzystwo Wędkarskie (30 członków). W 1946 roku nosił nazwę Sportowe Towarzystwo Wędkarskie Pomorza Zachodniego (którego prezesem był W. Kwiatkowski). W 1947 roku towarzystwo miało już 30 oddziałów.

Siedziba Kamery Rolniczej

Zupełnie inny charakter miały zabudowania przeciwległej pierzei tej części ulicy, która pochodzi z 1924 roku. Wtedy to architekt berliński Steinmetz wzniósł od strony ulicy Bohaterów Warszawy siedzibę Kamery Rolniczej (niemieckiego urzędu do spraw rolnictwa).
W kierunku Alei Wojska Polskiego powstały duże i nowoczesne wille (jak na owe czasy) z ogrodami oraz mniej reprezentacyjny zespół zabudowy szeregowej, z przedogródkami. Niskie, szeregowe domki przeznaczone były dla urzędników „kamery”. W budynku dawnej Kamery Rolniczej przez szereg lat mieściły się różne instytucje. Dziś jest tu Związek Pszczelarzy, Wojewódzki Urząd Pracy i Urząd Marszałkowski Województwa Zachodniopomorskiego.
Związek Pszczelarzy
Mieści się nadal w budynku przy Mickiewicza 41. Działa od 1946 roku, okresowo (w 1948 roku) włączony do Związku Samopomocy Chłopskiej, w ramach „stalinowskiego zjednoczenia życia społecznego i politycznego kraju”. Po zmianach w systemie politycznym w 1956 roku – reaktywowany.
Reprezentuje hodowców pszczół przed władzami państwowymi i samorządowymi, broni ich interesów, zajmuje się postępem naukowo – biologicznym w pszczelarstwie, organizuje doskonalenie zawodowe.

Wojewódzki Urząd Pracy i Urząd Marszałkowski Województwa Zachodniopomorskiego

W tym budynku znajdowało się wiele instytucji. Obecnie jest tam ich niewiele. Z główniejszych można wymienić Wojewódzki Urząd Pracy, który jest wojewódzką samorządową jednostką organizacyjną samorządu Województwa Zachodniopomorskiego. Działa jako jednostka budżetowa, finansowana z budżetu samorządu Województwa Zachodniopomorskiego i obejmuje swoją działalnością teren województwa.
Skrzydło budynku od strony CPN zostało ostatnio wyremontowane i przeznaczone na siedzibę Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego. W dniu 4 września 2006 r. została otwarta siedziba sejmiku przy ulicy Mickiewicza 41 w Szczecinie. Budynek został przekazany w 2005 r. Województwu Zachodniopomorskiemu przez Miasto Szczecin za symboliczną złotówkę.
Stan obiektu, wybudowanego w latach 20-tych ubiegłego wieku był bliski ruiny. Plany zagospodarowania go na siedzibę sejmiku ocaliły więc budynek przed dalszą ruiną, jak również bez wątpienia podniosły estetykę tego fragmentu Szczecina. Projekt modernizacji budynku wykonała firma ARCHENA, zaś remont przeprowadziła firma ERBUD. Już w toku prowadzonych prac remontowych wykonawca dokonał odkrywek, m.in. zniszczeń w stropie dachu, których zignorowanie groziłoby wprost katastrofą budowlaną.
Budynek został wyremontowany z najwyższą starannością i dostosowany – także pod kątem wyposażenia, obejmującego m.in. system audio-wideo i możliwość prowadzenia tłumaczeń symultanicznych w kilku językach – do standardów obowiązujących w regionach UE. Większość pomieszczeń przeznaczona jest na potrzeby Sejmiku Województwa i obsługującego prace radnych Biura Sejmiku. W budynku mieścić się będzie również sala Centrum Informacji Zawodowej i Planowania Kariery Wojewódzkiego Urzędu Pracy, gdzie każdy poszukujący pracy uzyska pomoc w znalezieniu zatrudnienia i przygotowaniu niezbędnych ku temu dokumentów, jak również poszukujący pracowników pracodawcy uzyskają pomoc w znalezieniu fachowego personelu.
Otwarcie nowej siedziby Sejmiku Województwa nastąpiło bardzo uroczyście, w gronie bardzo szacownych gości. Gospodarzami byli wespół Karol Osowski, przewodniczący sejmiku i Zygmunt Meyer, marszałek województwa. Ceremonię rozpoczęto od wciągnięcia flagi państwowej na maszt, przy dźwiękach Mazurka Dąbrowskiego. Od tego momentu trzy flagi: biało-czerwona, unijna i województwa zachodniopomorskiego – symbolizują rangę parlamentu regionalnego.
Po gospodarzach z Bożym słowem zwrócił się do zebranych Jego Ekscelencja ks. biskup Jan Gałecki. Modlił się o to, by błogosławieństwo Boże towarzyszyło wszystkim, którzy będą obradować, pracować czy szukać pomocy przy ul. Mickiewicza 41.

Powiatowy Urząd Pracy

W sąsiedztwie dawnej Kamery Rolniczej, przy ul. Mickiewicza 39, w 2003 r. oddano do użytku nowo wybudowany obiekt i przeznaczono go na Powiatowy Urząd Pracy.

Szkoła podstawowa nr 70 i Gimnazjum 21 – „moja” podstawówka i gimnazjum
Na ten temat w ubiegłym roku napisałam pracę, która została opublikowana na portalu „sedina”.

MICKIEWICZA 16 – BUDYNEK, W KTÓRYM MIESZKAŁAM

Jednym z pierwszych dużych budynków w tej części ulicy jest budynek przy skrzyżowaniu z obecną ulicą Franciszka Tarczyńskiego. Mieszkałam w tym budynku od urodzenia do października 2004r. Adres tego budynku to ulica Adama Mickiewicza 16. Należy dziś do Uniwersytetu Szczecińskiego – Biblioteka Główna i dyrekcja owej biblioteki. Wybudowano go w 1876 roku jako budynek dla szkoły podstawowej. Jest to pierwszy budynek szkolny dla dzieci z Nowego Turzyna i Łękna (Westend).
W 1905 roku rozpoczęto budowę gmachu przy ulicy Adama Mickiewicza 18 – Fundacji im. Oskara, założonej przez K.W. Fromholza, przeznaczonej na szkołę z internatem (po wojnie internat szkoły dla przedszkolanek). Czterokondygnacyjny ceglany budynek z dekoracją z barwnej ceramiki, poprzedzony ogródkiem, został oddany do użytku w 1907 roku. Niedawno przejął go Wydział Politologii Uniwersytetu Szczecińskiego, ale dziś znajduje się tam Wydział Nauk Przyrodniczych US.
W 1909 roku wzniesiono dalsze budynki szkolne przy ulicy Franciszka Tarczyńskiego 1 i ulicy Adama Mickiewicza, włączając w nie stary obiekt („mój” dom). Tynkowane elewacje połączono z elementami opracowanymi w cegle.
Przed wojną był to VIII Obwód Szkolny:
1. Westend-Knabenschule (13 Gemeindeschule) – ulica Franciszka Tarczyńskiego 1 (Szkoła dla chłopców na Łęknie), dyr. Artur Wetzel.
2. Westendschule-Mädchenschule (16 Gemeindeschule) – ulica Adama Mickiewicza 16 (Szkoła dla dziewcząt na Łęknie), dyr. Arno Groeger.
W lipcu 2002 roku była wielka wichura, która trwała bardzo krótko, ale wyrządziła dużo szkód. Przed moim domem zostały wywrócone dwie duże akacje i została trochę uszkodzona brzoza.

* * *

Budynek ma dwie klatki schodowe. Po tej stronie, gdzie mieszkałam, były mieszkania dla pracowników uczelnianych. Potem pracowników wyprowadzono i zostaliśmy sami, a w 2004 roku wyprowadziliśmy się i my. Teraz w naszym mieszkaniu stoją regały z książkami – cały budynek objęła biblioteka.
W drugiej klatce mieściły się warsztaty dla studentów, sekretariat i gabinet dyrektora.
Pod koniec lat 80 ubiegłego stulecia odbył się tu remont kapitalny i przystosowano budynek dla potrzeb biblioteki, na owe czasy bardzo komfortowo. Gdy na przełomie lat 1989/1990 biblioteka zaczęła się rozrastać, władze uczelni postanowiły dobudować w budynku jeszcze jedno piętro. Biblioteka się rozrastała.
W latach 1998 do 2001 przeprowadzono remont generalny budynku przy ulicy Franciszka Tarczyńskiego 1. Tam powstała czytelnia książek, czasopism i zbiorów specjalnych – na miarę XXI wieku. Budynek jest skomputeryzowany i przystosowany do korzystania przez osoby niepełnosprawne.
Tablica pamiątkowa „Nie rzucim ziemi…”
Znajduje się przy nieczynnym wejściu bo budynku Uniwersytetu Szczecińskiego, przy ulicy Adama Mickiewicza 16. Ufundowana była przez uczniów pierwszego gimnazjum i liceum założonego w powojennym Szczecinie, odsłonięta została w 1946 roku, z okazji 100 rocznicy urodzin Marii Konopnickiej, która to przypadała na rok 1942. Tablica wykonana z marmuru o wys. ok. 90 cm, szer. ok. 60 cm, z literami wklęsłymi:

NIE RZUCIM ZIEMI SKĄD NASZ RÓD
W STULETNIĄ ROCZNICĘ URODZIN MARII KONOPNICKIEJ
PIERWSI UCZNIOWIE GIM I LICEUM

Dookoła tablicy ozdobna ramka. Dziś dołączony jest dodatkowy napis:
Pierwszej Dyrektor Jadwidze Huebner

w 55-tą Rocznicę Szkoły
Uczniowie – 11 luty 2001 rok.

Związek Inwalidów Wojennych Rzeczpospolitej Polskiej Pomorza Zachodniego

Mieścił się przy ulicy Adama Mickiewicza 21. Powstał w końcu 1945 roku. Na początku XXI wieku związek został przeniesiony, a budynek wyremontowany. Dziś w tym budynku mieści się firma „Masters” sp. z o.o. która wykonuje nawierzchnie i obiekty sportowe.

Stacja paliw

Stacja benzynowa mieści się w obrębie skrzyżowania Alei Bohaterów Warszawy a ulicą Adama Mickiewicza i ulicą Księdza Piotra Wawrzyniaka. Należy do Polskiego Koncernu Naftowego ORLEN.
Polski Koncern Naftowy ORLEN SA z siedzibą w Płocku jest jedną z największych korporacji przemysłu naftowego w Europie Środkowej, w skład której wchodzi 80 spółek prawa handlowego. Posiada największą w Polsce sieć stacji paliw (1 906), jak również największy kompleks rafineryjno – petrochemiczny, zaliczany do najnowocześniejszych i najefektywniejszych tego typu obiektów w Europie. Zapleczem sieci detalicznej ORLEN jest efektywna infrastruktura logistyczna, składająca się z baz magazynowych i sieci rurociągów.

Agnieszka Miczkuła

c.d.n.