Opublikowane przez Jan_Krzysztof w Historia.

Dzięki mrówczej pracy wielu ludzi z Miejskiego Szpitala Zakaźnego, który w chwili powstania posiadał niecałe 130 łóżek, powstał największy szpital na Pomorzu Zachodnim z ponad 850 łóżkami (były lata, że było ich blisko 1000).

W lipcu 1945 r. Wydział Miejski powołał doktora Perzyńskiego na dyrektora szpitala. Ordynatorami powstałych oddziałów zostali: Krystyna Stawiarska, Jerzy Bernfeld, Bronisława Szyran-Smolska, Jerzy Sojka.


W ponad 60-letniej działalności szpitala, prócz wcześniej wymienionych, byli ludzie, którzy dzięki swej osobowości oraz pracy przyczynili się do jego rozwoju.

Bronisława Szyran-Smolska – pionier Szczecina, organizatorka szpitala, wieloletni ordynator oddziałów skórno-wenerologicznych; inicjatorka, organizatorka i wieloletnia (1948 – 1967) kierowniczka przychodni skórno-wenerologicznej (z początku przy Miejskim Szpitalu Zakaźnym z czasem przekształconej w Wojewódzką Przychodnię Skórno-Wenerologiczną); organizatorka akcji „W” (akcja zwalczania chorób wenerycznych); lekarka, humanistka, wychowawczyni wielu lekarzy dermatologów; honorowy ordynator Wojewódzkiego Szpitala Zakaźnego.

Marek Eisner – w Szczecinie pracował od 1946 r., organizator i wieloletni kierownik III Kliniki Chorób Wewnętrznych; wychowawca wielu pokoleń lekarzy, przyjaciel pacjenta; to dzięki Markowi Eisnerowi szpital otworzył nowe oddziały (reumatologiczny, kardiologiczny, diabetologiczny); pomimo, że był pionierem medycyny w Szczecinie, znaną postacią w kraju i na świecie, nie ominęła go gorycz roku 1968 (naciski na wyjazd z kraju, przygotowane przez PAM wypowiedzenie z pracy), nie dał się wyrzucić (dzięki pomocy wielu życzliwym jemu ludzi, którzy wspierali w trudnych chwilach, dotarli do ówczesnych władz i przekonali o zmianie decyzji).

Jerzy Sojka – absolwent z 1930 r. Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego, do 1939 r. lekarz Wojska Polskiego, w czasie okupacji żołnierz i lekarz AK; współorganizator szpitala, ordynator oddziału obserwacyjnego a po przeprofilowaniu ordynator oddziału żółtaczkowego.

Józef Markowicz – absolwent z 1938 r. Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Wileńskiego, pracę w szpitalu rozpoczął w 1951 r. na I Oddziale Zakaźnym; w latach 1952 – 1955 dyrektor szpitala; po rezygnacji z funkcji dyrektora szpitala p.o. kierownik Kliniki Zakaźnej PAM (do 1962 r.); po odejściu ze szpitala dyrektor Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej; był lekarzem oddanym pacjentom, wzorowy nauczyciel studentów i lekarzy specjalizujących się w chorobach zakaźnych.

Stanisław Wojtowicz – osiedlił się w Szczecinie w 1945 r., organizator administracji polskiej w mieście i województwie (jako członek Prezydium Rady Narodowej, pełnił funkcję sekretarza kancelarii prezydenta); w 1951 r. rozpoczął studia w PAM, gdzie w 1957 r. otrzymał dyplom lekarza medycyny; po kilkuletniej pracy w lecznictwie otwartym, podjął pracę w szpitalu na oddziale laryngologii, pełniąc jednocześnie funkcję kierownika Banku Krwi; niezwykle oddany w krzewieniu honorowego krwiodawstwa i rozwoju krwiolecznictwa.

Janusz Lapis – absolwent Pomorskiej Akademii Medycznej z 1954 r., od 1972 r. wieloletni ordynator oddziału nefrologii i kierownik Ośrodka Nefrologii, w którego skład wchodzą oddziały dializ i urologii; to dzięki jego pracy razem Ignacym Świtlikiem doprowadził, że Ośrodek Nefrologii jest w czołówce krajowej i znany na świecie; wychowawca wielu lekarzy z dziedziny interny i nefrologii.

Ignacy Świtlik – absolwent Pomorskiej Akademii Medycznej z 1954 r., od 1972 r. organizator i wieloletni ordynator oddziału dializ, bliski współpracownik Janusza Lapisa, wychowawca wielu lekarzy z trudnej dziedziny dia0liz; współorganizator stacji dializ w szpitalach województwa szczecińskiego.

Marek Toczkowski – wieloletni ordynator oddziału wewnętrznego diabetologicznego (przekształconego z dawnego oddziału pulmonologicznego); organizator stałej opieki nad chorymi na cukrzycę (wizytowanie w domach obłożnie chorych, konsultacje); ścisła współpraca z Polskim Towarzystwem Diabetologicznym, wprowadzenie cyklicznych szkoleń dla pacjentów, akcje edukacyjno-konsultacyjne w ramach „białych sobót”; niezapomniany wychowawca wielu lekarzy diabetologów.

Michał Kurowski – wychowanek Marka Eisnera, organizator i od 1971 r. wieloletni ordynator oddziałów kardiologicznych, w tym tak bardzo potrzebnego oddziału kardiologii dziecięcej; nauczyciel wielu lekarzy kardiologów.

Benedykta Olszewska – pracę w Szpitalu rozpoczęła w 1972 r.; poprzednio pracowała w Liceum Medycznym gdzie przez 11 lat uczyła przyszłe pielęgniarki; z początku pracowała jako instruktorka do spraw metodyczno-organizacyjnych, rok później objęła stanowisko naczelnej pielęgniarki w Zespole Wojewódzkich Przychodni Specjalistycznych; od 1977 naczelna pielęgniarka w Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym; oprócz organizacji pracy i nadzoru nad przestrzeganiem zasad pracy pielęgniarskiej, wielu służb pomocniczych, równorzędnym zadaniem było szkolenie i doskonalenie tych kadr; trudnym zadaniem było przygotowanie zespołu pielęgniarskiego do przeszczepów i do wykonywania zabiegu pobierania narządów (przełamanie pojęcia śmierci dopiero po zaprzestaniu pracy serca, wiele czasu poświęcono na cierpliwe wyjaśnienie problemu śmierci, przekonanie o etyce przeszczepu, humanitarnej roli dawcy); przeszła na emeryturę w końcu 1995 r..

Prócz tych nielicznych wymienionych trzeba przypomnieć ludzi, którzy kierowali szpitalem i przyczynili się do jego rozwoju.

W 1945 r. dyrektorem został dr Perzyński; w 1946 r. funkcję dyrektora objęła dr Elżbieta Buk; do 1952 r. dr Roman Rattinger; w latach 1952-1955 dr Józef Markowicz.

Marian Habela (dyrektorem był od 1955 do 1965 r.) – człowiek niepokorny wobec władzy, energiczny; doprowadził do ogrodzenia tereny dawnego domu starców, stworzył zarys przyszłego szpitala, określił przeznaczenie poszczególnych budynków, rozpoczął remont pawilonu administracyjnego (obecnie Centrum Diagnostyki Medycznej – budynek C) i modernizację dróg; to on doprowadził, że stworzono drogę, która pokonała gwałtowne wzniesienie rozdzielające dawny dom starców od zakładu dla epileptyków „Tabor”; w miejsce skarpy utworzono tarasy; zastąpił w transporcie wewnętrznym konie samochodami.

Antoni Korniak – kierował szpitalem od roku 1965 do końca 1998 r.; okres tych lat to dynamiczny rozwój szpitala; w tym czasie powstało wiele nowych oddziałów i nastąpiło dostosowanie się szpitala do aktualnych potrzeb leczniczych; odwołany poprzez gońca z funkcji dyrektora 31 grudnia 1998 r. po godz. 20 przez ówczesnego wojewodę zachodniopomorskiego.

Od 1999 r. funkcję dyrektora pełni Zenon Czajkowski.

Korzystałem z:
1. Karty ewidencji zabytków – opr. C. Nowakowski, W. Witek, BDZ w Szczecinie, WKZ Szczecin.
2. Regesty dokumentów miasta Szczecina z lat 1243-1856, opr. R. Gaziński, J. Grzelak, J. Podralski,, Szczecin 1993.
3. Regestenbuch der Urkundensammlung der Stadt Stettin 1243-1856, opr. B. Frankiewicz, J. Grzelak, Szczecin 1996.
4. Pamiętnik pięćdziesięciolecia (1945-1995), pod red. A. Korniaka, K. Kozłowskiego i W. Pieleszka, Szczecin 1995.
5. www.abimv.de/html/obrawalde.html
6. www.ns-eugenik.de/
7. www1.uni-hamburg.de/
8. www.infoludek.pl/stmkm/: Dzieje szczecińskich linii – opr. Marcin Klasa.
9. www.architekten-portrait.de/
10. www.bautz.de/bbkl/b/bernhard_wi.shtml