Opublikowane przez Bartosz w Szczecinianie.

Daniel Cramer urodził się 20 I 1568 r. w Reczu. Był synem Martina Cramera, miejscowego pastora i inspektora, oraz Gertrud Krüger. Nauki pobierał w szkołach w Reczu i Gorzowie, następnie w szczecińskim Pedagogium i gdańskim gimnazjum. Studiował w Rostocku. Po powrocie w rodzinne strony został rektorem swojej pierwszej szkoły, a półtora roku później opiekunem syna duńskiego ministra Georga von Rosenkranza. Ten w dowód wdzięczności umożliwił mu otrzymanie tytułu magistra.

25 VII 1593 r. Cramer został rektorem Pedagogium w Szczecinie. Mimo, że nie było wolnej posady nauczycielskiej, na wniosek administratora Elektorstwa Saksońskiego zaproponowano mu nadzwyczajne stanowisko profesora logiki w Wittenberdze.* Rok później objął nadzór nad stypendystami, a jego roczna pensja wynosiła 150 guldenów miśnieńskich. W 1595 r. został licencjatem teologii, a w 1597 r. otrzymał nominację na kaznodzieję dworskiego oraz archidiakona w kościele Mariackim, z którą to godnością połączona była profesura w Pedagogium i asesura w konsystorzu.** W tym samym roku, po objęciu urzędu generalnego superintendenta w Wolgast przez dr. teologii Friedricha Rungego, został w jego miejsce pastorem w kościele Mariackim i inspektorem Pedagogium.

W 1598 r. uniwersytet w Wittenberdze przyznał mu stopień doktora teologii. Dziewięć lat później nie przyjął proponowanej mu superintendentury po zmarłym Rungem w Wolgast. Odmówił też przyjęcia urzędu biskupa w Prusach oraz profesury w Rostocku. W latach 1613-1619, po śmierci Jakoba Fabersa, sprawował urząd generalnego superintendenta w Szczecinie, za co nie pobierał wynagrodzenia. W 1616 r. przedstawił na sejmie krajowym przed księciem i stanami swoje dzieło „Bibelwerk”, nad którym pracował długie lata, a w 1617 r. poznał Hainhofera, który przebywał na dworze Filipa II i wywarł na nim pozytywne wrażenie („Ten Cramer jest już starym i bardzo znakomitym teologiem i profesorem w Szczecinie…”). Według zachowanego rejestru, między 29 IX 1617 r. a 29 IX 1618 r. Cramer otrzymał jako deputat 1 wołu, 4 barany, 2 świnie, 2 achtle masła i 1 achtel sera.

14 VIII 1636 r. wygłosił ostatnie kazanie i po uroczystym pożegnaniu, ze względu na stan zdrowia, zrezygnował z pełnienia wszystkich urzędów. Zmarł 5 X 1637 r.

Cramer jest autorem wielu pism homiletycznych oraz polemik filzoficznych i teologicznych. Niektóre z nich wydał pod nazwiskiem Daniel Candidus. Jego głównym dziełem jest „Pommersche Kirchen Chronica” („Pomorska kronika kościelna”), wydana w kilku nakładach, zarówno po niemiecku jak i łacinie, m.in. we Frankfurcie nad Menem (1602 r.) i w Szczecinie (1603 r.).*** Poza tym opublikował:

De distinguendo decalogo, quoad praeceptorum numerum. Vit. 1598
De sublimi corporis spiritualis beatorum mysterio. Vit. 1603
Funebria Barnimi XI. Ducis Pomeraniae Stettin 1603
Funebria Bogislai XIII. Ducis Pom. Stettin 1606
Erklärung über I. Bugenhagii Passionale Stettin 1611
Inserenda apologetica ad inserenda Jac. Gretseri de funere Christiano Scriptoris funesti et Giesuitae magni reposita. Wit 1612
Remuneratio pro gratiis aut furiis potius Jacobi Gretseri reddita. Franc. 1613. De Regno Jesu Christi. Stetin 1614
Epistola ad C. Pelargum ob desertum Veritatis evangelicae patrocinium 1615
Bedenken auf C. Pelargi deutsche Confession. Witt 1615
Bedenken auf Pelargi richtige und kurze Antwort. Witt. 1615
Ausführlicher Bericht von einem Colloquio und darauf erfolgten zwo Wechselschriften zwischen Pelargum und Cramerum. Witt 1615
De descensu Christi ad inferos, ***** Jac. Fabri Disceptatione de eadem materia 1615
Catechismus-Predigten 1621
Quaestiones Theologicae. Lips. 1625
Biblischer Wegweiser, Fr. Straßb. 1629
Schola Prophetica, Fr. Lips. 1685
Bericht vom Colloquio zu Regensburg Stettin 1602
Beschreibung des Walfisches, welcher d. 12. Mai 1620 in Pommern todt angestrandet ist. Alt Stettin 1631
Der Psalter Davids nach der Dolmetschung Lutheri, mit mehreren Concordantien Giessen 1618
Die Offenbarung Johannis, sammt einer richtigen Erklärung. Alt Stettin 1618
Isagoge in metaphysicam Aristotelis. Hannov. 1594
Leichpredigt des Herrn Chr. Butzlii theol. doctoris etc. 1611
Methodus concionandi
Modus reducendi menses Hebraeos ad Romanos et usitatos 1606
Oratio ultimis honoribus ducis Georgi III. habita Stettin 1617
Predigten Stettin 1618-21
Scholae propheticae quinta classis Hamb. 1611
Synopsis organi Aristotelis. Wittenb. 1695
Von der Hauptfrage, an haeretico sit fides servanda, ein Jesuiter-Predigt des Pet. Scharga 160l

Nazwisko Cramera znalazło się w portugalskim i hiszpańskim indeksie autorów zakazanych.

Był dwukrotnie żonaty. Po raz pierwszy z Erdmuth Faber (×1595 r., †1608 r.), córką doktora teologii Jakoba. Ponownie ożenił się 16 II 1609 r. z Elisabeth Bartholomäi (*1575 r., †9 XII 1655 r.), córką szczecińskiego kupca i handlarza jedwabiem Martina oraz Anny Hencke.

* wg H. Haydena w szczecińskim Pedagogium; wersję o Wittenberdze podaje von Bülow, a potwierdza ją podana przez H. Moderowa informacja o zarobkach Cramera w guldenach miśnieńskich

** wg Haydena; z kolei Moderow i v. Bülow podają, że Cramer otrzymał nominację na wymienione stanowiska już w 1595 r., jednak profesury nie przyjął do czasu uzyskania licencjatu

*** szczecińskie wydanie z 1628 r. ukazało się pod tytułem „Großes Pommerisches Kirchen Chronicon” i – podobnie jak w 1603 r. – zostało wydane przez Georga Rhetego