Opublikowane przez gustloff w Pomniki.

27 września 2004 roku, w 65. rocznicę powołania Polskiego Państwa Podziemnego dokonano na Cmentarzu Centralnym odsłonięcia pomnika upamiętniającego dramatyczne losy i walkę żołnierzy Armii Krajowej o wolność Polski. Sam Szczecin nie był terenem walk AK, ale to miasto stało się miejscem azylu wielu Akowców oraz ich rodzin zmuszonych do opuszczenia Wileńszczyzny oraz innych ziem wschodnich II Rzeczpospolitej.

Pomnik powstał z inicjatywy mieszkających w Szczecinie kombatantów, którzy dziesięć lat zabiegali o postawienie monumentu w centrum miasta. Niestety miejsce znalazło się dopiero na Cmentarzu Centralnym, na jednym z jego rond. Pomnik zaprojektował architekt Maciej Prauziński i mierzy on około 2,5 metra.
Tego samego dnia odsłonięto również granitową tablicę, na której zamieszczono inskrypcję z wyrytymi słowami ostatniego rozkazu generała Leopolda „Niedźwiadka” Okulickiego o rozwiązaniu AK. Zawisła na fasadzie budynku Urzędu Miejskiego, a odsłonił ją Jerzy Ossowski – prezes Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej. Kiedy zrywał flagę okrywającą kamień, orkiestra grała sygnał Wojska Polskiego. Znicz który zapłonął pod tablicą zapalili harcerze. Przy tej okazji Marian Jurczyk stwierdził iż, „uroczystość ta to hołd składany ludzkiej godności”.
Następnie spod Urzędu Miasta wyruszył uroczysty pochód, w którym szli członkowie AK, żołnierze Wojska Polskiego, funkcjonariusze Straży Granicznej, Policji oraz harcerze i młodzież szczecińskich szkół. Po dotarciu pod pomnik odczytano, a później wmurowano akt erekcyjny ze słowami Cypriana Kamila Norwida: „Naród, który zapomniał o swojej historii, o przeszłości przestaje być narodem”. Monument poświęcił ksiądz biskup Marian Błażej Kruszyłowicz.





Warto tutaj zaznaczyć, że już w maju 1994 roku nastąpiło ogłoszenie werdyktu w konkursie na szczeciński Pomnik Żołnierzy Armii Krajowej. Wtedy to do rywalizacji stanęło sześć prac rzeźbiarskich, z których to jury przyznało I nagrodę zespołowi szczecińskiemu w składzie: Ryszard Wilk – artysta rzeźbiarz, Stanisław Kondarewicz i Jerzy Tadeusz Lipczyński. Ostatecznie projektu tego jednak nie zrealizowano.