Opublikowane przez Bartosz w Szczecinianie.

Rozkazem gabinetowym z 10 I 1816 r. Johann August von Sack został mianowany naczelnym prezesem Pomorza, jednak jego administracji nie podlegała do niedawna szwedzka część prowincji. Zmieniło się to dopiero 23 X 1817 r., wraz z utworzeniem regencji w Stralsundzie. Roczna pensja Sacka wynosiła 7000 talarów.

Jeszcze w 1816 r. zarządził odbudowę zniszczonych przedmieść Szczecina. Przystąpił też energicznie do realizacji reformy powiatów, rozpoczętej przez jego poprzednika. Z regencją stralsundzką nie było żadnych problemów. W regencjach szczecińskiej i koszalińskiej spotkał się z dużym oporem ze strony szlachty, która ze swoimi licznymi sprzeciwami i oskarżeniami kierowała się do króla, często przyznającego jej rację. Mimo tych trudności w pierwszej z wymienionych regencji reformę udało się przeprowadzić do 1818 r. Nowo ustalony podział na powiaty przetrwał w zasadzie bez zmian do 1945 r. Natomiast prace nad ustalaniem nowych granic powiatów regencji koszalińskiej miały potrwać jeszcze długo.

Jednym z najważniejszych zadań, które Sack postawił przed sobą, było stworzenie odpowiednich warunków dla rozwoju gospodarczego prowincji, która mocno ucierpiała w czasie okupacji napoleońskiej. Szczególnie mocno wspierał żeglugę, handel i przemysł. Z jego pomocą udało się zredukować dług miasta Szczecina z ponad 500000 talarów w 1816 r. do ok. 230000 talarów w 1822 r. Już wkrótce po wstąpieniu na urząd zwrócił się do szczecińskiego kupiectwa o przygotowanie raportów, które pozwoliłyby mu zorientować się w położeniu gospodarczym miasta. Udało mu się uzyskać aprobatę króla dla powołania korporacji kupieckiej, której statut Fryderyk Wilhelm III zatwierdził swoim podpisem 15 XI 1821 r. Do największych przedsięwzięć, w które Sack zaangażował się osobiście, należała budowa portu w Świnoujściu (1818-1823 r.), pogłębienie koryta Odry, budowa drogi ze Szczecina do Gartz (1822-1827 r.), stanowiącej część traktu Berlin – Gdańsk, i – od 1828 r. – jej sukcesywne przedłużanie w kierunku miast położonych na wschód od Szczecina. Uczynił też wiele dla powstrzymania odpływu sukienników do Kongresówki.

W 1823 r. Sack zakupił ogród, który wcześniej należał do Velthusena, z zamiarem hodowli królików i uprawiania warzyw. Chciał w ten sposób dać impuls dla zakładania ogrodów i sadów. W tym celu ufundował też specjalny medal „za zasługi w ogrodnictwie”. Szczególnie dumny był ze szczecińskiego targu wełny, który powstał na Łasztowni z jego inicjatywy. Po raz pierwszy miał miejsce w czerwcu 1825 r.

Zgodnie z ustawą z 1 VII 1823 r. naczelnemu prezesowi doszedł nowy obowiązek. Jako królewski komisarz miał być reprezentantem administracji państwowej na odbywających się regularnie posiedzeniach landtagu prowincjonalnego i, za każdym razem za zgodą króla, wprowadzać w życie jego uchwały.

Dewiza Sacka brzmiała: „znajomość terenu jest duszą służby”. Zachęcał do podejmowania badań historycznych, które miały wzmacniać poczucie tożsamości mieszkańców prowincji. Miało temu służyć powołanie w 1824 r. „Towarzystwa Pomorskiej Historii i Starożytności”. W tym samym roku (15 czerwca) zainicjował zorganizowane z dużym rozmachem uroczystości z okazji 700 rocznicy chrztu Pomorza.

W 1826 r. Sack musiał wziąć ze względów zdrowotnych dłuższy urlop. Od 1828 r. przerwy w sprawowaniu urzędu stawały się coraz częstsze. Według świadectwa radcy medycznego dr. Kölpina Sack był cukrzykiem. Zmarł 18 VI 1831 r.

Johann August von Sack w Szczecinie mieszkał przy Kl. Domstr. 773. Od 1821 r. posiadał stopień doktora prawa, nadany mu przez uniwersytet w Halle, oraz honorowe obywatelstwo miasta Szczecina. Był odznaczony żelaznym krzyżem i Orderem Czerwonego Orła III klasy.


J. A. von Sack




Podpis J. A. von Sacka z lipca 1824 r.