Opublikowane przez Bartosz w Szczecinianie.

Johann August von Sack, jeden z najwybitniejszych naczelnych prezesów Prowincji Pomorskiej, syn sędziego kryminalnego w Kleve Karla Augusta S. i Marii Gertrude Nothemann, urodził się 7 X 1764 r.

Wyrastałem jako cieleśnie i duchowo zdrowo ukształtowany człowiek, urodzony ze zdrowych, porządnych rodziców, wychowywany wraz z kilkorgiem rodzeństwa, przy ich poważnym, ale czułym obchodzeniu się [z nami], w radości i beztrosce. Wszędzie, a zwłaszcza od nauczycieli gimnazjum (w Kleve), otrzymywałem świadectwo dobrego zachowania i zamiłowania do nauki oraz zdolności do szczególnie szybkiego pojmowania. Żywo interesowałem się wszystkimi ważnymi wydarzeniami, takimi jak bawarską wojną sukcesyjną (1779 r.), czy pokojem cieszyńskim. W następnym roku zostałem zwolniony z pierwszej klasy przez znakomitego uczonego pana Maßa i przeniosłem się do Gimnazjum Joachimsthalskiego, gdzie zostałem przyjęty do drugiej klasy przez pana rektora Meierotta. Wkrótce zaliczono mnie do najlepszych uczniów w klasie. Do Wielkanocy 1782 roku prowadziłem tam życie pełne nauki. Wówczas to, w wieku 17,5 lat, poszedłem na uniwersytet w Halle, gdzie byłem słuchaczem naukowych odczytów pomocniczych i przygotowawczych, a następnie studiowałem prawo i kameralistykę.

Zaledwie tyle zdążył napisać o sobie przed śmiercią w planowanej autobiografii. Od Wielkanocy 1784 r. kontynuował studia w Getyndze, po ukończeniu których został auskultatorem przy regencji w rodzinnym Kleve. Z upodobaniem poświęcił się zgłębianiu zagadnień związanych z górnictwem i hutnictwem. Zaowocowało to, już w 1788 r., nominacją przez ministra von Heinitza na sędziego i radcę górniczego w Wetter (Ruhr). W tym czasie Sack zawarł istotną dla jego późniejszej kariery znajomość z baronem vom und zum Steinem. Obaj owocnie współpracowali od 1793 r., kiedy Stein objął urząd prezydenta kamery wojenno-skarbowej w Kleve, przy której Sack był pomocnikem prawnym od 1792 r. Młody urzędnik pod okiem mistrza z zapałem poszerzał swoje umiejętności i wiedzę z zakresu administracji. W 1797 r., po pokoju w Campo Formio, prowadził pertraktacje z francuskim generałem Hoche’em. Rok później przeniesiono go w charakterze tajnego naczelnego radcy finansowego do Dyrekcji Generalnej w Berlinie. W 1799 r. ożenił się z Marianne von Reimann. Po ucieczce króla w 1806 r., Sack został cywilnym gubernatorem Berlina. Po pokoju w Tylży (1807 r.) był członkiem pokojowej komisji wykonawczej. Od 1808 r. przejmował administrację stopniowo opuszczanych przez Francuzów prowincji: Marchii Elektorskiej, Nowej Marchii i Pomorza. Po tym, jak Stein dla ratowania własnego życia musiał opuścić Berlin, Sack starał się kontynuować wprowadzanie reform, zapoczątkowane przez jego mentora. Musiał przy tym nieustannie ścierać się z opozycją zwolenników von der Marwitza i połową gabinetu hrabiego zu Dohny-Schlobittena i barona vom Steina zum Altensteina. W 1810 r. został szefem departamentu policji w ministerstwie spraw wewnętrznych, który dwa lata później, ze względów politycznych, musiał zamienić na departament przemysłu i handlu. Po wyparciu wojsk francuskich z Prus objął administrację „ziem między Odrą i Łabą” jako cywilny gubernator (1813 – II 1814 r.), następnie Dolnego Renu (od 14 II 1814 r.) i Środkowego i Dolnego Renu (od 15 VI 1814 r.) jako generalny gubernator z siedzibą w Akwizgranie. W listopadzie 1815 r. został pierwszym naczelnym prezesem Prowincji Jülich-Kleve-Berg.