Opublikowane przez gustloff w Pomniki.

Nieopodal budynku dyrekcji szpitala przy ul. Unii Lubelskiej, stoi pomnik Miłosiernego Samarytanina, który jest typowym przykładem monumentu o charakterze estetycznym.

Powstanie pomnika najprawdopodobniej było związane z otwarciem w 1938 roku szpitala Luftwaffe, który był przykładem najnowszych przedwojennych osiągnięć w budownictwie tego rodzaju obiektów. Zanim wybuchła II wojna światowa był lecznicą wojskową przewidzianą początkowo na około 250 miejsc. W trakcie jej trwania liczba ta znacznie się zwiększyła. Temat samej rzeźby i jej usytuowanie przed budynkiem szpitala wskazywać mogą na ścisły związek ideowy obu obiektów i prawdopodobnie tego samego fundatora.
Czas powstania rzeźby określa się na koniec lat trzydziestych XX wieku, ewentualnie około roku 1940 , a za jego twórcę uznaje się Georgesa Morina (podobno ucznia Ludwiga Manzla). Wykuty w piaskowcu, wysoki na około 270 cm jest rzeźbą w stylu neoklasycznym, eksponującym męską siłę.





Podstawę stanowi organicznie związany z grupą rzeźbiarską postument stopniowo zwężający się ku górze i przechodzący w partie rzeźbiarskie. Na przedstawionym w ruchu koniu siedzi mężczyzna, lekko pochylony, z głową zwieszoną w prawą stronę. Lewym ramieniem wspiera się o idącego obok mężczyznę, prawą natomiast rękę wspiera o grzbiet konia. Idący obok człowiek przedstawiony jest w pełnej postaci – en face. Prawą ręką obejmuje w pasie jadącego, lewą zaś wspiera jego pierś. Obaj są prawie nadzy i bosi. Jadący z przepaską wokół pasa i chustką na głowie. Zwracają też szczególnie uwagę wyraziście dopracowane twarze i muskulatury. Koń w uprzęży, podkuty, z derką na grzbiecie. Na pomniku z tyłu, na dolnej krawędzi postumentu znajduje się sygnatura jego twórcy: G. Morin.
Georges Morin urodził się 30 kwietnia 1874 roku w Berlinie, a zmarł po 1940 roku. Był rzeźbiarzem i medalierem niemieckim. Studiował w Kunstakademie w Berlinie, a następnie w Paryżu i we Włoszech. Wykonywał statuy i rzeźby figuralne m.in. w Hamburgu, Berlinie i Poznaniu.