Patrycja Kusiak, autorka zwycięskiej pracy, napisała: „W mojej pracy posłużyłam się daleko idącą symboliką. W ten sposób ukazałam kwiaty, które rozkwitają, podnoszą się, pod wpływem ożywczego deszczu. Nieprzypadkowo kwiatami tymi są maki – kwiaty typowo polskie, o barwach narodowych. Maki symbolizują polskie społeczeństwo, a Solidarność jest ożywczym deszczem, który pobudza ludzi do życia i walki”.

Otwarcie wystawy: 30 sierpnia 2010 r., godz. 14:00.

Miejsce: Szczecin, pl. Lotników.

Termin prezentacji: 30 sierpnia–30 września 2010 r.

http://ipn.gov.pl

Na nasze podwórko trafiali różni ludzie. A to mający noże, nożyczki, ostrze ze słynną nożną szlifierką, garnki kubki, kotły… Z zapartym tchem przypatrywaliśmy się ich pracy. Niektórzy kupowali szmaty. Podwórko odwiedzali również grajkowie – grali i śpiewali. Były to pierwsze rozrywki nasze. Ale, jak już wspomniałem, świat podwórka był za mały. Ciekawiło nas wszystko. Ciekawiło, co jest dalej. Wyprawy na sąsiednie ulice, place. Mimo wyraźnego zakazu rodziców, należało sprawdzić szczecińskie gruzy. Było ich niemało. Jeden utkwił w mej pamięci do dziś. Był to budynek wykonany z żelbetu, całkowicie zrujnowany. A znajdował się między ul. Rayskiego, Mazurską a al. Wyzwolenia. Inne gruzy służyły jako pole zabaw w podchody, wojnę, jak również miejsca poszukiwania skarbów. Jakie skarby? A no takie, które dla dzieci były najważniejsze. Były to więc jakieś figurki, szklane kulki – te były cenne. Metalami zajmowali się zbieracze, ale nas interesowały metalowe bolce, które to służyły do montowania instalacji elektrycznej. Taki to bolec wbijało się w deskę, do jego środka łamało kilka łepków zapałek, zatykało gwoździem, najlepiej papiakiem, i uderzało o ścianę. Huk był niemały. Cenny był fosfor czy też farba fosforyzująca, która zeskrobana służyła do robienia psikusów. Ile radości było ze znalezionej futbolówki. Po jej naprawie był to prawdziwy skarb podwórka. Ile szyb zostało nią wybite, nie będę wspominał.

Ale nasza ciekawość gnała dalej, poznawaliśmy gruzy przy al. Wojska Polskiego i pl. Zwycięstwa, Starówkę. Odwiedzaliśmy gruzy filharmonii, teatru, zamku – tak trafiliśmy nad Odrę. Znamy ją ze spacerów z rodzicami. Odkrywaliśmy przęsła Mostu Kłodnego. Ile radości dała przywiązana łódka. Byliśmy w tym okresie wszędzie tam, gdzie coś się działo. A to grupy usuwające gruz, koparki, traktory. Szczecińskie tramwaje służyły nam do sklepania metalowych kapski od butelek, które to kładliśmy na torach, a później służyły do gry. Tramwaje były malowane na żółto. Linia nr 4 była obsługiwana przez małe tramwaje z otwartą platformą. Kiedy motorniczy musiał wysiąść, zabierał ze sobą korbę, którą sterował. Pamiętam na podwyższeniu siedzącego biletera z przewieszoną na piersi torbą, do której przymocowany był pojemnik na bilon. Wkładał górą, a dołem wydawał. Kiedy tramwaje zaczęły zmieniać kolor, liczyliśmy ile już jest czerwonych. Na al. Pomorskiej, gdzie środkowa aleja była bez śmieci i nie była jeszcze wyasfaltowana, tam gdzie dzisiaj znajduje się przystanek tramwajowy przy pl. Szarych Szeregów, mieścił się kiosk, w którym to inwalida w wojskowym mundurze bez jednej ręki sprzedawał napoje, piwo, papierosy i słodycze. Ile tam kupiłem lizaków! Pamiętam dwukołowe wózki na dużych kołach z metalową obręczą, na których to szczecinianie przewozili różne dobra i sami byli siłą pociągową.

A teraz trochę zabawy z nazwami ulic i placów. Teraz to al. Piłsudskiego, pl. Szarych Szeregów i pl. Odrodzenia, trochę wcześniej – al. Piłsudskiego, pl. Sprzymierzonych i pl. Odrodzenia, jeszcze wcześniej al. Buczka, pl. Lenina i pl. Odrodzenia, sięgając dalej al. Buczka, pl. Rokosowskiego i pl. Stalina. Wreszcie była al. Pomorska i winna pozostać – tak, jak Wielkopolska, Śląska, Mazurska, Małopolska w tym rejonie miasta. Szczecinianie na samym początku nazywali obecny pl. Szarych Szeregów pl. Sztywnych, a to dlatego, że na nim byli pochowani żołnierze sowieccy. Pod koniec lat czterdziestych lub na początku pięćdziesiątych nocami byli przeniesieni na Cmentarz Centralny. I po placu zaczęły jeździć tramwaje.

irs6

Po ceremonii rozpoczęły się sesje historyczne. Solidarność jako ruch społeczny i jego znaczenie w obaleniu komunizmu w Europie to pierwsza część dyskusji.

Naukowcy rozmawiali o przebiegu i konsekwencjach strajku w Szczecinie, cześć konferencji została poświęcona też reakcji światowych mediów na protesty w Szczecinie.

W konferencji naukowej miał wziąć udział pierwszy przewodniczący Solidarności Lech Wałęsa. W ostatnim momencie odmówił przyjazdu.

Grzegorz Gibas, Polskie Radio Szczecin, 28 VIII 2010 r.

Historia jedynego z prawdziwego zdarzenia deptaku w Szczecinie pokazuje, że szczecińskie Śródmieście dysponuje ogromnym, niewykorzystanym potencjałem. Dziś, po dziesięciu latach od zamknięcia ul. Księcia Bogusława X na odcinku od al. Wojska Polskiego do pl. Zamenhofa, wspomniany deptak jest miejscem wielu wydarzeń kulturalnych w mieście. Duża liczba lokali gastronomicznych, a także ponadprzeciętna uroda odrestaurowanych kamienic, przyciągają w to miejsce rzesze zarówno szczecinian, jak i turystów.

Ulica, która stała się deptakiem

Gdy w 2000 r. utworzono pierwszą strefę pieszą w Śródmieściu, nikt nie spodziewał się, że przez następne 10 lat będzie to jedyne takie miejsce w tej części miasta. Deptak Bogusława miał być jedynie niewielką, 200-metrową częścią ambitnego planu stworzenia „serca Szczecina” wokół pl. Zamenhofa. Ciąg pieszy obejmować miał również ulice: Jagiellońską (na odcinku od pl. Lotników do al. Wojska Polskiego), Monte Cassino (od pl. Odrodzenia do pl. Zamenhofa), a także Generała Rayskiego (od pl. Grunwaldzkiego do pl. Zamenhofa). Do dziś żadna z tych ulic nie została wyłączona z ruchu kołowego.

Do 2003 r. deptak dzierżawiło Szczecińskie Centrum Renowacyjne, które było jednocześnie właścicielem przyległych do deptaku kwartałów. Następnie został przejęty przez Zarząd Dróg i Transportu Miejskiego. Przyczyniło się to do rezygnacji organizatorów imprez, którzy za postawienie ogródka, bądź namiotu musieli płacić stawki odpowiednie dla drogi powiatowej. Od 2006 r. deptak zarządzany jest ponownie przez SCR. W tym samym roku kulturalną ofertę deptaka wzbogaciła nowa scena Teatru Współczesnego – Teatr Mały.

Najwyższy czas na kolejny krok

Deptak Rayskiego byłby nie tylko przedłużeniem Deptaku Bogusława, lecz również połączeniem go ze szczecińskim Złotym Szlakiem. Jednym ze słabych punktów Deptaku Bogusława jest brak połączenia komunikacji miejskiej, prowadzącej bezpośrednio do strefy pieszej. Otwarcie strefy na pl. Grunwaldzki, który jest jednym z ważniejszych węzłów komunikacyjnych miasta, umożliwiłoby mieszkańcom Szczecina, a także turystom, bezpośrednie dostanie się do ciągu Rayskiego-Bogusława komunikacją miejską.

Fot. Piotr Czypicki

Stworzenie kolejnej strefy pieszej wpisuje się doskonale w założenia nowej marki miasta Szczecin Floating Garden 2050. Szczecin – nowoczesne miasto przyjazne mieszkańcom oraz stawiające na ekologię – ma szansę zyskać kolejną przestrzeń w Śródmieściu, na której można wprowadzić elementy zieleni oraz uwolnić ją od spalin samochodowych.

Wyłączanie śródmiejskich ulic z ruchu kołowego niesie ze sobą ryzyko tworzenia się korków. Tego ryzyka nie podjęto do tej pory, obawiając się komunikacyjnych skutków zamknięcia dla samochodów ul. Jagiellońskiej, która stanowi istotny ciąg komunikacyjny w Śródmieściu. Z tego powodu nie doszło do realizacji tzw. „deptaku gwiaździstego”. Ulica Rayskiego pełni najmniej istotną – z punktu widzenia ruchu kołowego – rolę ze wszystkich ulic objętych planem utworzenia strefy pieszej wokół pl. Zamenhofa. Jej zamknięcie już dziś nie utrudniłoby życia kierowcom, ponieważ ulica ta – w przeciwieństwie do sąsiadującej z nią ul. Jagiellońskiej – nie służy i nigdy nie będzie służyć do ruchu międzydzielnicowego.

Forum Polskich Wieżowców oraz Stowarzyszenie Estetycznego i Nowoczesnego Szczecina zrzesza lokalnych patriotów oraz entuzjastów, którym na sercu leży dobro stolicy Pomorza. Ich członkowie od lat wspierają wszelkie inicjatywy, które przyczyniają do rozwoju miasta. Najnowszym projektem, wokół którego stowarzyszenie chce skupić jak największą liczbę szczecinian, jest Deptak Rayskiego. Wspólnie możemy zmieniać nasze miasto – pokażmy więc, że zależy nam na Szczecinie … naszym Szczecinie.

Jak możesz pomóc?

Swoje poparcie dla inicjatywy można wyrazić już teraz:

- podpisując się pod petycją elektroniczną;

- na portalu społecznościowym Facebook.

Stowarzyszenie Estetycznego i Nowoczesnego Szczecina

Wśród sfotografowanych osób znaleźli się przywódcy strajku w sierpniu 1980 r. Marian Jurczyk, Grzegorz Durski, a także ludzie związani z opozycją tworzący Solidarność, Łucja Plaugo, Jan i Mirosław Witkowscy, Piotr Mync.

- Pierwszy raz spotkałem się z tymi ludźmi podczas sesji fotograficznej – mówił podczas montażu wystawy Początek fotograf Radek Kurzaj. – Chciałem pokazać zdjęcia współczesne, żeby pokazać, że ci ludzie żyją i to jest historia współczesna i że ci ludzie chodzą po ulicach naszego miasta i można tym ludziom przekazać wyrazy sympatii.

Na jednej z tablic jest zdjęcie Ireny Bieńkowskiej, która w sierpniu 1980 roku organizowała pomoc dla strajkujących zakładów pracy. – Był taki okres, kiedy myślałam, że jestem kombatantem i tak powinnam się czuć. A teraz z biegiem lat może nie czuje się kombatantem – ocenia Bieńkowska.

Każdy z bohaterów Sierpnia przyniósł na sesję fotograficzną rzecz, z którą chciał być kojarzony, niektórzy przyszli z rodzinami. – Pan Woźniak to rekordzista i to zdjęcie śni mi się po nocach, przyszedł z ósemką wnuków – wspomina Kurzaj.

Irena Bieńkowska wspomina, że Solidarność zaczęła się podczas pierwszej wizyty papieża Jana Pawła II w Polsce.

Postacie na zdjęciach stoją w całej Alei Kwiatowej. W sumie jest 75 tablic, zdjęcia są naturalnej wielkości. Wystawę Początek będzie można oglądać do 20 września. Uroczyste otwarcie o 14:00.

Grzegorz Gibas, Polskie Radio Szczecin, 26 VIII 2010 r.

]]> http://sedina.pl/index.php/2010/08/27/sylwetki-bohaterow-sierpnia-80-na-wystawie/feed/ 0 http://sedina.pl/index.php/2010/08/27/historyczny-koncert/ http://sedina.pl/index.php/2010/08/27/historyczny-koncert/#comments Fri, 27 Aug 2010 05:00:29 +0000 sedina http://sedina.pl/?p=7893 Około dwóch tysięcy osób obejrzało wczorajszy koncert Freedom Symphony w Teatrze Letnim w Szczecinie. Widowisko muzyczno-wizualne przygotowali młodzi artyści ze Szczecina z okazji 30-lecia Sierpnia ‘80. Na scenie zagrało i zatańczyło łącznie 70 osób.

Całość spektaklu uzupełniały wizualizacje na telebimach, na których prezentowane były m.in. zdjęcia i przemowy stoczniowców. Koncert poprowadził Łukasz Górewicz – autor muzyki, który wczoraj zadebiutował w roli dyrygenta. – Jako produkcja i muzycy nie widzieliśmy tego, co widownia, ale po odbiorze wnioskuje, że było dobrze, dlatego jestem szczęśliwy – mówił po koncercie.

- Była przedstawiona praca w stoczni, wyczuwało się to. Mało wiem na ten temat, fajnie byłoby dowiedzieć się więcej na ten temat podczas koncertu – mówili szczecinianie.

Na zakończenie koncertu młodzi artyści na znak wolności wypuścili w niebo 1980 białych balonów.

Sandra Włodarczyk, Polskie Radio Szczecin, 27 VIII 2010 r.

Podczas pobytu w Szczecinie uczestnicy obchodów odwiedzą miejsca związane z historią Żydów w naszym mieście i okolicach. Spotkają się też z Pawłem Knapem, autorem książki poświęconej osobom, które ratowały Żydów podczas wojny i żyją w naszym regionie.

Oficjalne otwarcie wystawy z okazji 60-lecia szczecińskiego oddziału Towarzystwa Społeczno – Kulturalnego Żydów w Polsce zaplanowano na poniedziałek.

Grzegorz Gibas, Polskie Radio Szczecin, 26 VIII 2010 r.

- Jeśli prace pójdą zgodnie z planem to wprowadzimy się do nowej siedziby firmy na przełomie roku – mówi Wojciech Wandas, członek zarządu firmy Tweetop. – Jesteśmy jedną z nielicznych firm, która ma swoją centralę w Szczecinie, taka siedziba podniesie prestiż firmy. Wymaga to sporych nakładów finansowych.

Magazyn jeszcze do niedawna należał do Agencji Mienia Wojskowego, w lutym ubiegłego roku w obiekcie wybuchł pożar. Ogień strawił dach budynku. W czasach PRL mieścił się tutaj pilnie strzeżony magazyn wojskowy.

Co było tu wcześniej?

- Według mojej wiedzy były to magazyny stoczni Vulcan – mówi Marek Łuczak, autor książek o szczecińskich dzielnicach, prezes Pomorskiego Towarzystwa Historycznego.

Nie jest to pierwszy zabytek w tej części miasta, który jest otoczony opieką. Przy ulicy Robotniczej znajduje się ratusz dawnej gminy Żelechowa, Obiekt znajduje się w prywatnych rękach, jego właściciel po remoncie chciałby prowadzić usługi hotelarskie.

Marek Jaszczyński, Głos Szczeciński, 26 VIII 2010 r.

Próba generalna trwała wczoraj aż do późnych godzin nocnych.

- Dopiero robiąc Symfonię, miałem okazję głębiej poznać historię Sierpnia 80 – przyznaje Łukasz Górewicz. – I zobaczyłem, że te wydarzenia miały wielką wagę, nie tylko dla Polski, ale i dla Europy. Chciałbym – mam nadzieję, że tak się stanie – żeby to była wspólna celebracja, kontemplacja, wspólny triumf, wspólne wspomnienia. Na końcu Symfonii wszyscy symbolicznie łączymy się w jednym dźwięku, wierzę, że zjednoczą się wszyscy, którzy tam będą. Powinniśmy być dumni, że mamy taką historię.

- Widowisko pod hasłem “Freedom Symphony”, będzie połączeniem zarówno muzyki, obrazu jak i tańca – zapowiada Rafał Roguszka, dyrektor Klubu XIII Muz, producent koncertu. – Jedna rzecz, to jest właśnie ten aspekt muzyczny, czyli utwór skomponowany przez Łukasza, drugi aspekt to jest ta część wizualna. Przemowy, nieprezentowane nigdzie materiały archiwalne z IPN-u, Telewizji Polskiej, Radia Szczecin. Trzecim elementem będzie taniec współczesny.

Na zakończenie koncertu młodzi artyści wypuszczą w niebo białe balony: – Dokładnie 1980, w środku każdego będzie migająca dioda. Będą symbolem Wolności. Każda osoba, która znajdzie taki balonik – bo mamy nadzieję, że gdzieś tam wylądują – i zrobi zdjęcie właśnie w tym miejscu, w którym go znalazła, gdy prześle taką fotografie mailem, dostanie specjalną nagrodę – zachęca Rafał Roguszka, ale nie zdradza, jaki to będzie podarunek.

Koncert pierwotnie miał się odbyć na terenie Stoczni Szczecińskiej, ale na to nie zgodził się zarządca kompensacji w Stoczni, Roman Nojszewski. Wydarzenie przeniesiono więc do szczecińskiego Teatru Letniego, początek dzisiaj o godzinie 21, bilet kosztuje 8 złotych.

Andrzej Kutys, Sandra Włodarczyk, Polskie Radio Szczecin, 26 VIII 2010 r.

Aby rozpocząć muszę cofnąć się w czasie. Ojciec mój pochodził z Warmii i Mazur, a dokładnie z rejonu jeziora Jeziorak, gdzie moi prapradziadkowie posiadali spory majątek ziemski. Po I wojnie światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości liczyli, że będą połączeni z macierzą. Jest rok 1921, na Warmii i Mazurach odbywa się plebiscyt. Mój dziadek agitował za przyłączeniem tych ziem do Polski. Za swą działalność miał być aresztowany. Ratował się ucieczką do Torunia. Wynik plebiscytu znamy. Ziemie te wróciły do macierzy, ale w 1945 r. Dalsze zamieszkiwanie dziadków na swej ojcowiźnie wiązało się przyjęciem obywatelstwa niemieckiego. Tego jednak nie uczynili i przy pomocy przyjaciół dochodzi do zamiany majątków – z dużego na znacznie mniejszy w okolicach Poznania z pewnym Niemcem.

Tata w tym czasie miał 11 lat i skończył cztery klasy szkoły, gdzie obowiązkowym językiem był niemiecki. W Poznaniu ukończył szkołę, ale polską, zdobył zawód. Lata wojenne spędził w Poznaniu, gdzie – jak wynika z jego opowieści – działał w AK. Został za to aresztowany i osadzony w tzw. fortach, czyli w Forcie VII Poznań. Pobyt tam skończył się tak, że miał odbitą jedną z nóg, a fort opuścił jako nieboszczyk, bo i tak wyglądały ucieczki. Resztę okupacji spędził działając w podziemiu i pod zmienionym nazwiskiem przetrwał do wyzwolenia Poznania, czyli do 27 lutego 1945 r. Pamiętam opowieść, jak to 1 kwietnia 1944 r. z ukrytej na cmentarzu radiostacji naprowadzali pilotów bombardujących Poznań. Później były to już tematy tabu, a to, co wiem, to opowieści podsłuchane.

Jeszcze za czasów okupacji poznał mamę, która to pochodziła z okolic Poznania i mieszkała u jednej z sióstr. Mama moja była skoligacona z rodziną Baczyńskich – Krzysztof Kamil to jej daleki kuzyn. Rodzice przysięgli sobie, że po wyzwoleniu się pobiorą. Tak więc okres wyzwalania Poznania wiążę ze swym poczęciem.

Po zdobyciu Szczecina ojciec mój odpowiedział na apel w sprawie zasiedlania tzw. ziem odzyskanych i przybył do Szczecina w pierwszej grupie osadników – pionierów naszego miasta. Jak opowiadał, miasto było puste, całe dzielnice w ruinach, ale i miejsca nienaruszone – tak, jakby czas zatrzymał się w miejscu. Szukając lokalu do zamieszkania miał wrażenie, jakby lokatorzy, którzy go zamieszkiwali, opuścili go przed chwilą. W prawie każdym mieszkaniu znajdował się portret Hitlera. Niektóre ocalałe budynki posiadały wywieszone białe flagi. Nad miastem unosił się fetor śmieci, które tak jak na al. Pomorskiej były składowane na alei między kamienicami. Sięgały one pod korony rosnących tam drzew. Ale ojciec zapamiętał również kwitnące dwie magnolie przy al. Wojska Polskiego. Opuścił Szczecin pod koniec maja, przyjechał ponownie w czerwcu, i to na kilka dni, gdyż na początku lipca w Poznaniu zawarł związek małżeński z moją mamą. Po ślubie znów był w Szczecinie, a pod koniec lipca przyjechała moja mama wraz z siostrą i bratem taty. Ojciec swój pierwszy przyjazd do Szczecina odbył przez Piłę. Następne już pociągiem. Opowiadał, że mosty kolejowe na Regalicy i Odrze były drewniane, z pociągu wszyscy musieli wysiąść i przejść go piechotą, a kiedy przejechał pociąg, ponownie do niego wsiadali i tak docierali do stacji Szczecin Gumieńce. W taki sam sposób dotarła mama. Od tej pory, jak to określali, byli na swoim na dobre i złe. Była druga połowa lipca 1945 r.

Pierwsze dni razem

Jak wyglądały wiem tylko z opowieści rodziców i wspomnień innych osób. Ważnym elementem było wyposażenie mieszkania w podstawowe jego sprzęty. Te, które znajdowały się w mieszkaniu, zostały zrabowane pod nieobecność ojca. Do Szczecina ściągali szabrownicy, którzy całymi ciężarówkami wywozili dobra na handel. Robili to również przebywający w mieście żołnierze Armii Czerwonej.

Spotkania z tymi żołnierzami były różne – raz pomagali, a drugi raz zabierali wszystko. Ale za bimber byli skorzy zrobić wiele. Ojciec mój mawiał: jest na czym siedzieć i spać, a gęba pusta. Zapasy przywiezione szybko się przejadły, a zdobyć nowe było trudno. Mimo tych trudności wytrwali. Mieszkanie, które było puste, zajął ojciec i w sierpniu otrzymał na nie przydział. Ciekawy jest dokument sporządzony w trzech językach, ostrzegający przed jego zajęciem, który umocowany był na drzwi wejściowych.

Ojciec mój, jako wzięty rzemieślnik, rozpoczął swoją działalność. Za wykonaną usługę jedzenie miało największą wartość. Kleił, łatał, przybijał, a z czasem zaczął robić nowe… Co? Przecież pionierzy nie mogli paradować na bosaka. Sława jego warsztatu rozniosła się dalej niż sięgało Śródmieście. Wykonywał obuwie dla pracowników magistratu. Sam prezydent Piotr Zaremba paradował w jego butach. Robił je również dla oficerów sowieckich. Zapłatą była mąka, tłuszcz, węgiel czy inne dobra, czasem przystawiony do skroni pistolet.

Tak szybko mijały dni, ale noce wiały jeszcze grozą. Po zmroku obowiązywała tzw. godzina policyjna. Bez ważnej przepustki wypisanej w języku polskim i rosyjskim lepiej było się na ulicach nie pokazywać. Do tego dochodziły odgłosy strzałów. Okna w mieszkaniu były tak zabezpieczone, aby światło świeczki czy lampy naftowej nie zdradzały obecności mieszkańców. Drzwi otwierało się tylko wtedy, gdy za drzwiamy słychać było znajomy głos. Rano sprawdzano co spłonęło. Jak opowiadali rodzice, jednej nocy na balkonie został ustawiony karabin maszynowy, gdyż do ukrytego przez Niemców magazynu alkoholu wtargnęły niedobitki esesmanów i żołnierzy Wehrmachtu. Magazyn ten mieścił się w rejonie kina „Colosseum”. Został on podpalony. Po ugaszeniu to, co pozostało, zostało wywiezione.

Ten okres przejściowy trwał do pierwszych dni jesiennych. W kranach pojawiła się woda. Była już elektryczność. Nie wiem tylko do kiedy trwała tzw. godzina policyjna. Okien nie trzeba było zasłaniać. W tym to okresie do naszego domu przyjechali bracia ojca, którzy wracali z głębi Niemiec czy przyjeżdżali z Poznania. Była to już spora gromadka, która wzajemnie się wspierała i wytrwała przez długie lata w Szczecinie.

Przyszedł pamiętny dzień 11 listopada 1945 r. – Święto Niepodległości. Ogłosiłem wrzaskiem i płaczem swoje przybycie na świat przy pomocy niemieckiej akuszerki.

I rosłem. Będąc już w wieku, kiedy wiedziałem do czego służą nogi, nie potrafiłem spokojnie usiąść w wózku i gdybym nie miał na sobie szelek, już bym biegał po Szczecinie. Za wózkiem wisiałem kilkanaście razy.

Będąc już starszy, podglądałem co robili rodzice. Pamiętam swoje podwórko, na którym rosły drzewa i krzewy. Było ładnie, teraz to wybetonowana studnia. Wszystkie mieszkania w naszej kamienicy były zamieszkałe. Puste były jedynie dwa górne piętra oficyny, gdyż trafiła tam bomba lotnicza.

Na podwórku zaroiło się od dzieci.

c.d.n.

irs6

Termin: 25 sierpnia 2010 r., początek o 21:30.

Miejsce: Dziedziniec Muzeum Narodowego w Szczecinie, wejście od pl. Żołnierza Polskiego.

Wymiana okien będzie kosztowała ponad 900 tysięcy złotych, połowę tej kwoty wyłoży Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska w Szczecinie, mówi prezes tej instytucji Jacek Chrzanowski: – Bardzo się cieszę, że środki Funduszu wesprą program przygotowania tego pięknego obiektu, jednego z najważniejszych w Szczecinie, do obchodów jego 100-lecia – podkreśla Chrzanowski.

- Zaoszczędzimy około 30 tysięcy złotych rocznie na ogrzewaniu – mówi wojewoda Marcin Zydorowicz i zapowiada, że to nie koniec prac modernizacyjnych. – Chcemy na przykład uporządkować zieleń wokół budynku – ale bluszcz na ścianach zostanie.

W przyszłym roku będzie można wejść na wieżę budynku czy zwiedzić podziemia. Teraz można za to wziąć udział w konkursie fotograficznym z okazji obchodów 100-lecia, szczegóły można znaleźć na stronie internetowej Urzędu.

Andrzej Kutys, Polskie Radio Szczecin, 19 VIII 2010 r.

– Pojazd stanie na dziedzińcu muzeum, obok dwóch wojskowych samochodów ciężarowych. Zabiegaliśmy o ten pojazd, po to ciekawa technika wojskowa, a dzięki tym eksponatom, w muzeum będzie również prezentowana skromnie technika militarna.

BRDM-2 to opancerzony transporter rozpoznawczy. Został zaprojektowany w Związku Sowieckim. Pierwszy BRDM pojawił się w 1956 r. BRDM-2 był pokazany po raz pierwszy w 1966 r. Zastąpił BRDM w armiach Układu Warszawskiego. Obecnie jest używany w ponad 45 krajach.

Maciej Janiak, Głos Szczeciński, 19 VIII 2010 r.

– Po dokonaniu oględzin będą trwały ustalenia, kto jest sprawcą zniszczenia. Za znieważenie pomnika wandalom grozi kara grzywny w wysokości do 5 tys. zł lub pozbawienie wolności.

ta, Głos Szczeciński, 19 VIII 2010 r.

- Rekonstrukcja będzie nietypowa, bo jeżdżąca ulicami miasta – wyjaśnia Wojtek Gaweł z Grupy Rekonstrukcji Historycznej MO. – Do tej pory te rocznice Sierpnia 80 czy Grudnia 70 w mieście były obchodzone bardzo skromnie, to znaczy zawsze ograniczało się to do złożenia wieńców, zapalenia zniczy pod stocznią. A mieszkańcy miasta tam nie przychodzili. My proponujemy im coś atrakcyjniejszego.

Jak zapewnia plutonowy, patrol milicji obywatelskiej będzie wierną kopią funkcjonariuszy sprzed 30 lat: – Jeżeli zobaczycie Państwo milicjanta w mieście, to nie będzie używał telefonu komórkowego, tylko będzie miał radiostację. Nie będzie pił coli, tylko oranżadę ze słynnej butelki z kapslem, w portfelu będzie miał stare pieniądze, kartkę na wódkę, kartkę na mięso, cukier. Zamierzamy też wyrywkowo kontrolować mieszkańców miasta, czyli “posiać trochę grozy” – opowiada Wojtek Gaweł.

Szczecinianie byli zaskoczeni: – A z jakiej to okazji? – zastanawiała się kierująca samochodem szczecinianka, zatrzymana do kontroli. Milicjanci byli pobłażliwi, kiedy okazało się, że jedzie do szpitala, szybką ją puścili.

- W PRL-u było inaczej – wspomina mieszkaniec Szczecina. – Każdego zaczepiali, legitymowali, szczególnie w stanie wojennym. W ogóle zachowywali się jak udzielni książęta.

Patrol Milicji Obywatelskiej będzie można spotkać na ulicach Szczecina od godz. 10.00. Milicjanci pojawią się miedzy innymi przed Urzędem Miasta, bramą Stoczni Szczecińskiej, na Jasnych Błoniach i Wałach Chrobrego.

Sandra Włodarczyk, Polskie Radio Szczecin, 19 VIII 2010 r.

- Wystawa prezentuje przede wszystkim wkład szczecińskich robotników w walkę o powstanie “Solidarności” – mówi Artur Kubaj, historyk ze szczecińskiego oddziału IPN, współautor wystawy. – Po raz pierwszy władza musiała powiedzieć, że robotnicy strajkują. To właśnie robotnicy ze szczecińskich stoczni jako jedni z pierwszych w Polsce po Gdańsku i Gdyni przystąpili do strajku, który w efekcie doprowadził do powstania Solidarności.

Dla Stanisława Wądołowskiego, członka prezydium komitetu strajkowego w 1980 roku tamten czas był trudny, ale ważny. – Byłem negocjatorem porozumień, to były ciężkie dni, bo Barcikowski przyjechał i na nic nie chciał się zgodzić. Teraz po 30 latach można o tym mówić, być tu i nikt nikogo nie goni – mówi Wądołowski.

Obchody 30-lecia Porozumień Sierpniowych potrwają w Szczecinie do 29 sierpnia.

Sandra Włodarczyk, Polskie Radio Szczecin, 18 VIII 2010 r.

Fot. http://szczecin.eu

Patrol MO będzie można spotkać w czwartek 19 sierpnia oraz we wtorek 24 sierpnia 2010 r.

Orientacyjne godziny:

19 sierpnia: radiowóz Fiat 125 p

10:00-11:00 przed Urzędem Miasta w Szczecinie

11:00-12:00 przed bramą Stoczni Szczecińskiej

12:00-13:00 plac Orła Białego, okolice katedry

13:00-14:00 Jasne Błonia, Pomnik Czynu Polaków

14:00-15:00 Wały Chrobrego, przy fontannie

24 sierpnia: radiowóz Gaz 69

10:00-11:00 przed Urzędem Miasta w Szczecinie

11:00-12:00 przed bramą Stoczni Szczecińskiej

12:00-13:00 plac Orła Białego, okolice katedry.

13:00-14:00 Jasne Błonia, Pomnik Czynu Polaków

14:00-15:00 Wały Chrobrego, przy fontannie

Zapraszamy!

Obchody zainauguruje organizowana przez IPN wystawa Szczeciński Sierpień 1980 r., której otwarcie przed Urzędem Miasta zaplanowano na 18 sierpnia. Atmosferę sprzed 30 lat przypomną rekonstrukcje z udziałem Milicji Obywatelskiej.

Wyjątkowym szczecińskim wydarzeniem będzie Freedom Symphony – Tribute to Solidarity, czyli koncert i wydarzenie multimedialne organizowane przez Klub 13 Muz, Odbędzie się 26 sierpnia w Teatrze Letnim. Wcześniej planowano, aby koncert odbył się na terenie Stoczni Szczecińskiej. Nie wyraził na to zgody zarządca kompensacji odpowiedzialny za firmę po jej zamknięciu.

- Ten koncert to dzieło stworzone przez młodych szczecinian, to hołd złożony ich rodzicom, temu co wydarzyło się 30 lat temu – mówi Krzysztof Soska zastępca prezydenta miasta – Decyzja o nie wyrażeniu zgody na koncert w tym konkretnym miejscu, to kompletny brak wyczucia i zrozumienia, że stocznia jest w wymiarze symbolicznymi historycznym ważna dla Szczecina i dla szczecinian, a być może także i dla całej Polski.

Na szczególną uwagę zasługuje dedykowana bohaterom sierpnia wystawa Początek, którą będzie można oglądać od 27 sierpnia w Alei Kwiatowej.

Trzydniowe, nie tylko oficjalne, uroczystości zaczną się w sobotę, 28 sierpnia. Podczas spotkania w Teatrze Polskim wręczone zostaną Honorowe Odznaki Gryfa Zachodniopomorskiego. Wydarzeniom sierpnia poświęcona będzie także konferencja popularnonaukowa.

W niedzielę, 29 sierpnia o godzinie 10:00 na pl. Solidarności rozpoczną się oficjalne uroczystości związane z 30 rocznicą powstania NSZZ „Solidarność”. Tego samego dnia, o godzinie 13:00 w ramach Zachodniopomorskiego Dnia z Solidarnością zacznie się Piknik Rodzinny na Jasnych Błoniach. O godzinie 18:00 zaplanowano mszę św. w szczecińskiej Katedrze. Wieczorem, o godzinie 21:00 na scenie na Jasnych Błoniach z widowiskiem W hołdzie Solidarności – Drogi do Wolności wystąpi zespół Lombard.

Oficjalne obchody zakończą niedzielne (30 sierpnia, godz.11.30) uroczystości pod bramą Stoczni Szczecińskiej, a podsumowaniem będzie wystawa Sierpień ’80 oczami młodych , której otwarcie odbędzie się o godzinie 14.00 na pl. Lotników.

Zapraszamy do udziału.

http://szczecin.eu

Poszukuję wszelkich fotografii, ustalenia miejsc, adresów i kontaktu z właścicielami istniejących starych pieców i kominków. Wszystkim gwarantuję anonimowość i wdzięczność.

Nieistniejący piec w nieistniejącym pokoju nieistniejącego budynku – Światowida 93/3.

Przygotowywana publikacja nie jest nastawiona na jakikolwiek zysk. Jest to spełnienie mojego marzenia, zwieńczenie mojego hobby.

Z góry dziękuję za wszelką pomoc, którą proszę kierować pod adresem e-mail: maciek@burdzy.pl.

Maciej Burdzy