Wystawa okolicznościowa o Marku Jasińskim, kompozytorze związanym ze Szczecinem, została zorganizowana zaraz po jego nagłej i niespodziewanej śmierci 15 lutego 2010 r. w Cluj (Rumunia), gdzie wyjechał na konkurs razem z grupą studentów Akademii Muzycznej.

Rozdział II
Rodzina mojej matki?

Wielu ludzi mną kierowało i kształtowało moje życie. Pozwólcie, że przedstawię Wam skąd się wywodzę. Rodzina mojej matki osiedliła się około 1800 r. w mieście Stettin (wym. shte-teen), nieopodal ujścia rzeki Odry. Szczecin jest położony ok. 50 mil (80 km) od Morza Bałtyckiego i 70 mil (ponad 110 km) na północny wschód od Berlina. Miasto miało trzeci pod względem wielkości port w Niemczech i było stolicą Pomorza. Dzisiaj jest to polskie miasto o nazwie Szczecin.

Pod tym tytułem szczeciński IPN wydaje niezwykłą książkę autorstwa Edyty Wnuk i Marzeny Kruk. Zapis kilkunastu wielogodzinnych rozmów z Janiną “Jachną” Smoleńską, sanitariuszką oddziałów partyzanckich “Kmicica” oraz 5. i 4. Brygady Wileńskiej AK w latach 1943–1947.

Czytając opisy wspaniałych rezydencji, którymi usiany był przed II wojną światową zarówno Szczecin, jak i jego okolice, często zastanawiamy się, kto je zamieszkiwał. Chcielibyśmy wiedzieć nie tylko na czym zbili swoje fortuny, ale również kim byli z charakteru, czym się interesowali, w jaki sposób bawili i jak po latach wspominają atmosferę czasów swojej młodości, a zwłaszcza klimat dzieciństwa. Interesujące są też dzieje takich osób po opuszczeniu ziem, na których przyszło nam teraz żyć, o ile oczywiście wojna ich oszczędziła.

Szczeciński Oddział Instytutu Pamięci Narodowej wydał kalendarz ścienny na 2010 r. Trafi on m.in. do szkół.

Tablicę upamiętniającą Andrzeja Antosiewicza, działacza stoczniowej Solidarności, odsłonięto podczas uroczystości poświęconych wydarzeniom Grudnia 1970 r.

Szczecińscy radni podjęli wczoraj decyzję, że tak nazywać się będzie skwer u zbiegu ul. Pawła Jasienicy i al. Wojska Polskiego na szczecińskim Łęknie.

O sobie mówi, że jest rówieśniczką polskiego Szczecina. Córka pionierów, którzy przyjechali do Szczecina w 1945 r. tuż przed jej urodzeniem. Zamieszkali w oficynie kamienicy przy obecnej al. Wojska Polskiego, dokładnie tej, w której Bogumiła ma swój bar.

Jak zapamiętał pan moment wprowadzenia stanu wojennego?
Te chwile pamiętam bardzo dokładnie, niemal godzina po godzinie. Wieczorem 12 grudnia odprowadzałem do domu moją ówczesną dziewczynę, która mieszkała przy Ściegiennego. Dojechaliśmy tramwajem do placu Sprzymierzonych, wówczas Lenina, aby dojść jeszcze kawałeczek piechotą. Zobaczyłem wtedy wojsko, na oko jakieś dwa plutony, które maszerowało, nie wiedziałem jeszcze wtedy dokładnie gdzie, ale w kierunku gmachu telewizji i jednocześnie wydziału WSP, na którym trwał strajk okupacyjny.

Czy działalność waszej organizacji nie wytraciła impetu po wakacjach? Czy nie wykruszyła się część działaczy?
Nie, choć było takie ryzyko. Wielu z nas było już na ostatnim, wtedy czwartym roku studiów. I w zasadzie nie powinno już nas być.