Czy patrząc na Szczecin z okna swojego mieszkania zastanawiałeś się kiedyś nad jego losami? Czy wiesz, jakie zdarzenia widziała ta budowla, koło której codziennie przechodzisz? Co czuły jej mury… Co słyszała latarnia obok i co ma do powiedzenia ten stary plac, przez który przejeżdżają teraz tramwaje. Głośne krzyki zlewają się w jeden szum, gdzie nie sposób wyłapać oni jednego słowa…

Od najbliższego poniedziałku (7 kwietnia 2008 r.) zaczniemy przedstawiać użytkownikom i gościom Portalu Miłośników Dawnego Szczecina sedina.pl prace nadesłane na konkurs Pamiętać Szczecin. To już czwarta edycja.

W ostatnich dniach wakacji, czyli 28 i 29 sierpnia 2007 r., Dział Edukacji Muzeum Narodowego w Szczecinie zorganizował konferencje metodyczne dla nauczycieli historii szkół podstawowych, gimnazjów i szkół średnich. Przedstawiciel Portalu Miłośników Dawnego Szczecina także został zaproszony – przedstawił informację o konkursie Pamiętać Szczecin, który wciąż trwa!
Przypominamy, że konkurs ten, podobnie jak portal sedina.pl, zawsze otwarty jest dla tych, którzy dobrze życzą naszemu miastu.

Dawno już przeczytaliśmy konkursowe prace i niemal epokę temu (jeśli epoki liczyć kolejnymi rocznikami sediny.pl) ogłosiliśmy wyniki tegorocznej, trzeciej edycji sedinowego konkursu Pamiętać Szczecin. Teraz pragniemy już tylko zaprosić na uroczyste wręczenie nagród – w najbliższą sobotę, 9 czerwca 2007 r., do Książnicy Pomorskiej. Zapraszamy Was na godzinę 9:30 rano i gwarantujemy, że nasze spotkanie nie potrwa do nocy…

W tym roku jury miało co robić – spośród 20 prac wiele zwróciło na siebie uwagę oceniających, a nagrodzić wszystkich nie było sposobu… Zgodnie z oczekiwaniami większość uczestników „odpowiedziała” na tegoroczny temat wiodący (Moja Szkoła), choć nie został on wyczerpany – zresztą, czy to jest w ogóle możliwe? Pewne jest więc, że jest to ogromne pole do popisu na przyszłe lata – już od dziś.
Nadesłaliście kilka prac nie dotyczących szkół i okazały się one ciekawe. To ważna podpowiedź dla zainteresowanych konkursem: organizator podpowiada, ale to Wy decydujecie, o czym chcecie …

Późnym popołudniem 11 kwietnia br. obradowało jury konkursu Pamiętać Szczecin. Jury miało zadanie niełatwe, ponieważ napłynęło 20 prac (poniżej pełne zestawienie), z których wiele zasłużyło na uwagę, choć nie wszystkie wszystkim się podobały w jednakowym stopniu. Ostatecznie udaje się uzyskać konsensus i za kilka dni będziemy mogli opublikować ostateczną decyzję jury. Dzisiaj mogę już zdradzić, że na pewno uznanie zdobyły sobie prace napisane w ramach tegorocznego tematu wiodącego – Moja Szkoła: „Szczecińska Odzieżówka”, „Pięćsetna Tysiąclatka w Polsce” oraz „Dzieje MOS nr 1” – ale nie tylko one. Uwagę jury …

Pisząc tę pracę chciałbym przedstawić historię Liceum Ogólnokształcącego nr 1 w Szczecinie. Wybrałem tę szkołę, ponieważ jest pierwszą powojenna szkołą w Szczecinie – zapoczątkowało oświatę w stolicy Pomorza Zachodniego.
Liceum nr1 umieszczone jest w neoromańskim gmachu, który został wybudowany w latach 1900 – 1903 według projektu Wilhelma Adolfa Meyera Schwartau’a. Przed wojną w tym samym budynku znajdowało się miejskie gimnazjum.

Hasło “Wysiłkiem całego narodu budujemy 1000 szkół na Tysiąclecie”, wysunięte przez I Sekretarza Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej – Władysława Gomułkę (pseudonim „Wiesław”), znalazło podatny grunt w społeczeństwie polskim.
Ogólnopolską akcję zapoczątkowała uchwała Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu z 9 listopada 1958 roku. Na tej podstawie powołano Społeczny Fundusz Budowy Szkół Tysiąclecia. Powstał Krajowy Komitet SFBS i odpowiednie komitety w terenie.

Moja babcia przyjechała z rodziną do Szczecina 8 września 1945 roku – miała wtedy 5 lat. Szkołę rozpoczynano wówczas od 7- go roku życia. Dzieci były kierowane do klas na podstawie wstępnych rozmów kwalifikacyjnych, gdyż mało kto miał „wojenne” świadectwa. Starsze dzieci, jak np. mój wujek, w ciągu jednego roku kończyły dwie klasy, żeby nadrobić czas stracony przez wojnę.
Moja babcia uczęszczała do szkoły nr 3 na ul. Reymonta. Do roku 1951 (aż do wysiedlenia rodzin niemieckich) w szkole tej do południa uczyły się dzieci polskie, a po południu przychodziły …

„Do historii należą już dni, w których wśród ruin, zgliszcz i ogromnych spustoszeń zaczynało się w wyzwolonym Szczecinie budzić i kształtować nowe, polskie życie. W mieście nie było energii elektrycznej, gazu i wody. Zniszczone były mosty i wiadukty, teatry i kina, zdewastowane zakłady przemysłowe i opustoszałe budynki szkolne.
W takich warunkach zaczynała się odbudowa miasta. Trudne to były lata, ale większy od trudu był entuzjazm i ofiarność ludzi przywracających mu życie.”
[mgr W. Stankiewicz]