W 1945 r. władze wojskowe Szczecina wskazały na przyszły szpital zakaźny, obiekty położone przy ul. Arkońskiej 4. Przejęte budynki były zdewastowane i zniszczone, nie posiadały wody i gazu, wyposażone były tylko w sanitariaty. Kilkuosobowy zespół ludzi postanowił w maju 1945 r. zorganizować tutaj oddziały zakaźne. Po wyremontowaniu budynku po prawej stronie (obecnie blok B) zlokalizowano tam 128-łóżkowy oddział dla dzieci i dorosłych chorych na choroby zakaźne, weneryczne i gruźlicę. Każda sala była oddziałem innej jednostki chorobowej. Narodowość chorych była różna – przeważał język polski i niemiecki. Większość lekarzy i pielęgniarek …

Zawody i status społeczny
1. Nazwy ulic związane z rzemieślnikami zajmującymi się obróbką metali (1).
Kowalska (smedestrate) [Sołtysia]
Szczególnie ważną pozycję w produkcji rzemieślniczej w średniowiecznych miastach zajmowała obróbka metali. Zatrudnieni przy niej rzemieślnicy dzielili się na tzw. „wielkich kowali” (grobsmede, großschmiede) i „małych kowali” (klensmede, kleinschmiede), tj. na kowali właściwych i pozostałych, czyli ślusarzy, odlewników kociołków, konwisarzy (cynowników), kotlarzy (miedziowników), gwoździarzy, płatnerzy, nożowników. Jak podaje księga praw miejskich miasta Hannover (Das hanöverische Stadtrecht), kowale należeli, cyt.: „[do jednego] z czterech cechów głównych [tu określonych jako wielkich], a więc piekarzy, rzeźników, szewców i …

Zakończenie II wojny światowej związane było z intensywnym przemieszczaniem się ludności. Migracja wielu narodowości ( przeważali Niemcy i Polacy) była przyczyną szerzenia się wielu chorób, szczególnie zakaźnych. Z tą mnogością zachorowań nie mogły sobie poradzić szpitale wojskowe. W maju 1945 r. grupa lekarzy postanowiła znaleźć dogodne miejsce na szpital zakaźny. Zwrócili się oni do władz wojskowych Szczecina o przydzielenie na ten cel poniemieckich koszar przy ul. Mickiewicza (Żołnierskiej). Nie uzyskano zgody. Władze wojskowe, na przyszły szpital zakaźny, wskazały zespół budynków przy ul. Arkońskiej 4, na terenach Niemierzyna. Budynki te zostały …

Badanie nazw i ich usytuowanie utrudnione jest głównie przez to, iż pochodzenie ich wynika z tradycji ludowej i tak naprawdę nie wiadomo dokładnie, kiedy owe nazwy zaczęły być powszechnie używane. Każda najkrótsza nawet ulica posiadała swoją nazwę, niejednokrotnie jedna strona ulicy zupełnie inną od strony przeciwległej, czego przykładem jest tu nieistniejąca obecnie ulica Kaletnicza (Beutlerstrasse) [Niklota], której zachodnia część w różnych okresach czasu określana była nazwą ulicy (remsniderstrate, 1393), jednocześnie po jej stronie północnej utrzymywała się równolegle nazwa jednego lub drugiego rzemiosła, kaletników i rymarzy (budelmakerstrate / remsniderstrate, 1465); …

André Simon Gustave Robineau (ur. 16 grudnia 1924 r. w Paryżu) był synem André Robineau, sekretarza generalnego Instytutu Francuskiego w Polsce i Eugenii z domu Ciechanowskiej. Do Polski przyjechał po raz pierwszy jeszcze przed II wojną. Jego ojciec otrzymał w Warszawie posadę najpierw profesora, a następnie zastępcy dyrektora w Liceum Francuskim. Aż do rozpoczęcia wojny uczęszczał do tej szkoły. Po jej wybuchu ojciec przez Rumunię wyjechał do Francji, pozostawiając rodzinę (żonę, syna i córkę) w Warszawie, gdzie przebywali do 1940 r. 28 kwietnia tego roku wraz z matką i siostrą …

Od wieków utrwaliła się tradycja nazywania i oznaczania domów, ulic, placów. Najwcześniej pojawiały się nazwy ulic łączących pobliskie miejscowości, później poszczególne ulice określano nazwą powstałą od charakterystycznego budynku bądź usytuowanego przy niej obiektu. Niektóre nazwy informowały o położeniu miasta, o cechach geograficznych, geologicznych czy botanicznych. W miastach średniowiecznych nazewnictwo związane było przede wszystkim ze zgrupowaniem przy danej ulicy określonych warsztatów rzemieślniczych.

Dzieje Polonii Szczecińskiej, pomimo sporej liczby publikacji naukowych i popularnych, obrosły legendą. Badaniom nad tym zagadnieniem podjętym w latach pięćdziesiątych przyświecał określony cel. Należało wskazać na istnienie na Pomorzu Zachodnim, a w szczególności w Szczecinie, ludności polskiej przed 1939 rokiem. Teza ta miała zabarwienie polityczne i celem jej było potwierdzenie przekonania, iż na Pomorze Zachodnie po roku 1945 nie przyszliśmy, lecz wróciliśmy.

Wraz z objęciem władzy w Niemczech przez Hitlera, nad niemiecką Polonią zaczęły zbierać się czarne chmury. Okres do wybuchu wojny charakteryzował się stopniowym zanikiem życia organizacyjnego. Szereg ustaw, mających w teorii „chronić” państwo niemieckie, godziło na różny sposób w Polaków. Dla działalności środowisk polonijnych doniosłe znaczenie miała ustawa z 4 października, która określała nowe przepisy odnośnie zawodu dziennikarskiego. W jej wyniku prasa polska zaczęła się systematycznie kurczyć. Jeżeli jeszcze tolerowano jakieś polskie wydawnictwa, robiono to ze względu na mniejszość niemiecką w Polsce.

W okresie międzywojennym walka o polską szkołę była dominującym problemem w życiu niemieckiej Polonii. Nauczanie języka polskiego, historii oraz geografii Polski było niezbędne dla pogłębienia świadomości narodowej Polaków mieszkających w Niemczech. Szczególnie narażone na wynarodowienie były dzieci i młodzież.

Chaos jaki zapanował w Niemczech po I wojnie światowej odbił się także na sytuacji szczecińskiej Polonii. Wielu Polaków postanowiło powrócić do niepodległej ojczyzny. Wyjazd ze Szczecina wybitnych działaczy polonijnych pogłębił kryzys organizacyjny. Tymczasem w Niemczech wzrastały nastroje antypolskie. Szczecin nie był tutaj wyjątkiem. Bojówkarze z organizacji Stahlhelm wyrazili swój stosunek do Polaków, niszcząc jedyną w mieście polską biblioteczkę.