Wieżowce i supersam
Wysoki na 38 pięter budynek hotelu, największy w Polsce dom towarowy, supersam – oto jak pod koniec lat 70. widziano centrum Szczecina w roku 2000.
Plac pomiędzy ulicami Matejki, Malczewskiego, Piłsudskiego i alei Wyzwolenia już wkrótce po wojnie pasjonował szczecińskich architektów, którzy właśnie tu planowali stworzenie nowego i nowoczesnego centrum Szczecina. Tydzień temu przedstawiliśmy pełną socrealistycznych akcentów wizję zagospodarowania tej części Szczecina z lat 50. Dziś opisujemy, co takiego w latach 70. planowano postawić na pustym polu.

Dzieci we wnęce
Czy postawienie w latach 60. szarych, jednakowych bloków na gruzach Starego Miasta można uznać za wyjątkowo paskudne oszpecenie tej części miasta? Z pewnością tak, ale mogło być jeszcze gorzej.
Przez pierwsze powojenne lata Stare Miasto tonęło w gruzach. Ze względów technicznych nie było szans na jego szybką odbudowę. Szybko zresztą pojawiły się pomysły polskich władz miasta, które zupełnie nie liczyły się z historycznym układem ulic i zabudowy tej najstarszej części Szczecina.

Cyrk zamiast hali
Przygotowano dokumentację, pomieszczenia dla robotników, przełożono wodociąg, wystawiono skarbonki na datki. I tak zakończyła się ostatnia próba budowy w Szczecinie hali widowiskowo-sportowej.
Trudno doliczyć się w ilu planach rozbudowy Szczecina przewijała się sprawa budowy hali, w której wzorem katowickiego Spodka można by organizować zarówno zawody sportowe jak i koncerty. Pierwsze pomysły pochodzą jeszcze z lat 50. XX wieku. Wówczas ta inwestycja miała być częścią większej: budowy nowego centrum Szczecina w rejonie alei Wyzwolenia. W latach 70. idea hali powróciła. Tym razem projekt był bardzo bliski realizacji. Wyznaczono miejsce, …

Konserwator zabytków nie ma pieniędzy, ale budowlą zainteresowany jest Kościół
Historię wiejskiego kościółka z XV w. opisaliśmy w ubiegłym tygodniu. Zabytek stoi na Świerczewie przy ul. Świerczewskiej, na terenie spółdzielni Samopomoc Chłopska, na środku placu manewrowego między zgrzebnymi barakami hurtowni i magazynów. Na pierwszy rzut oka wygląda jak niewielki, zniszczony domek. O tym, że to zabytek wpisany do rejestru i chroniony prawem informuje niewielka tabliczka na jego ścianie. Czy kościółek można uratować?

Nie chciało się budować
“Most Długi – Nasza Miłość” – pod takim hasłem w 1981 roku “Głos Szczeciński” relacjonował kolejne etapy prac przy modernizacji najważniejszej wówczas przeprawy w Szczecinie. Było co relacjonować, bo każdy większy remont newralgicznej trasy w tamtych czasach, był walką z absurdalną rzeczywistością PRL-u.
Patrząc jak sprawnie zorganizowana była budowa i organizacja ruchu przy budowie ukończonego niedawno Mostu Pionierów można dziś już tylko pośmiać się z tego jak jeszcze 20-30 lat temu przebiegały inwestycje o dużo mniejszym stopniu skomplikowania. Czyny społeczne, brak asfaltu, ingerencja Ministerstwa Obrony Narodowej, …

Stoi między zgrzebnymi barakami hurtowni i magazynów. Wokół betonowy parking i wąziuteńki pasek trawy pokryty ceglanym proszkiem. Na pierwszy rzut oka – niewielki zrujnowany domek. Z ulicy zupełnie niewidoczny

Gigantyczny plac parad, basen, hala widowiskowa, zoo – wszystko to na terenach dzisiejszego osiedla Przyjaźni i Kaliny. Przedstawiamy utopijne wizje Szczecina opracowane przez ostatniego niemieckiego architekta miasta.
Tym architektem był Hans Bernhard Reichow. Jego pomysły na miasto przyszłości w dużej mierze pokrywały się z pomysłami jego poprzednika Ernsta Lehnemanna. O ile jednak plan Lehnemanna nosił jeszcze znamiona czegoś realnego o tyle koncepcje Reichowa były już tylko mrzonkami człowieka, który wierzył w potęgę III Rzeszy, którą po zwycięstwie będzie stać na budowę miast niemal od podstaw.

Skromnie i długo
Będzie pierwsza w Szczecinie kładka nad ulicą! – obwieszczały w 1978 roku szczecińskie gazety. Rok później z radością oznajmiano, że powstanie także pierwsze i chyba nie ostatnie przejście podziemne. Pierwsze szczecińskie nowoczesne inwestycje mające poprawić bezpieczeństwo pieszych nie miały jednak szczęścia. Kiedy ruszały przy nich pierwsze prace ekipa Edwarda Gierka doprowadzała właśnie kraj do ruiny. W tej atmosferze trudno było oczekiwać cudu w postaci błyskawicznego zakończenia prac. I cudu nie było.

Nowy stadion, szkoła wyższa, szerokie arterie przecinające Stare Miasto – to tylko niektóre z wielu pomysłów ostatnich, niemieckich architektów Szczecina.
Pierwsze plany niemal zupełnej przebudowy Szczecina pojawiły się jeszcze na początku lat 30 XX wieku. Ich autorem był miejski architekt Ernst Lehnemann.

Zburzyć katedrę!
Niewiele brakowało by szczecińska katedra została po wojnie zrównana z ziemią. – Czy nie wysadzić tego w powietrze? – zastanawiał się na początkach lat 60. ówczesny minister kultury, towarzysz Galiński.
Naprawdę niewiele brakowało, by po dzisiejszej wizytówce Szczecina, świątyni którą widzi każdy wjeżdżający do centrum miasta, został pusty plac. Rozbiórka zabytku – coś, co dziś niewyobrażalne, kilkadziesiąt lat temu było jak najbardziej możliwe.